Στο νυχτερινό κέντρο το «Κατάρτι του Κόσμου»
ήταν δεκαεφτά.
Δύο ήτανε κρυολογημένοι.
Άλλοι δύο ματσωμένοι.
Ένας ήτανε μαρμαράς.
Ένας, σχολικός σύμβουλος.
Ένας κλινικάρχης.
Τρεις γυναίκες ήταν αρραβωνιασμένες,
η μία στα κρυφά.
Ένας φορούσε κόκκινη μπλούζα προς το βυσσινί .
Ένας είχε μούσι.
Μια κάπνιζε σαν Τουρκία.
Ένας δεν ήξερε τι του γινόταν.
Δύο είχαν πορτοκαλί στυλό μακράς διαρκείας.
Μία έλεγε συνεχώς, Σεχραζάτ, Σεχραζάτ
τι φόρεμα φοράς;
Ένας που τον λέγαν Μιλτιάδη τραγουδούσε…
…δεν είμαι ο Γιώργος που αγαπούσες μια φορά…
Στο νυχτερινό κέντρο το «Κατάρτι του Κόσμου»
υπήρχε και μια ταμπέλα που έγραφε
…κορίτσια ΜΗ, κορίτσια ΜΗ…
και έξω,
ένας λογοτεχνικός κουμπαράς
που αποθήκευε την εξορισμένη ποίηση.
Λίγο πιο εκεί
καπνίζαν δύο συμβολαιογράφοι και
κοιτιόνταν μεταξύ τους ανήσυχοι,
καθώς έβλεπαν τα φύλλα ν` αρχίζουν να πέφτουν
ενώ αυτοί δεν είχαν ακόμη τακτοποιήσει
τα κληρονομικά του φθινοπώρου.
Ι.Α.Ναζλίδης
