Είναι φανερό ότι αν ως αγροτικό κράτος δεν λειτουργήσουμε όπως επιβάλλουν οι καταστάσεις και η δυναμική των αγροτικών προϊόντων μας, κάθε χρόνο θα τρέχουμε πίσω από τις εξελίξεις και κάθε χρόνο θα αγωνιούμε αναμένοντας πάντα κάποια θετική γνωμάτευση ή απόφαση κυβέρνησης ή Ευρωπαϊκής Ένωσης για να σώσουμε τη χρονιά.
Εδώ και πολλά χρόνια (περισσότερα από 20!) υπάρχει το αίτημα των φορέων των αγροτών, μαζί και της τοπικής αυτοδιοίκησης και εκπροσώπων φορέων, για αλλαγή του κανονισμού του ΕΛΓΑ, με κάλυψη όλων των αιτιών ζημιάς σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Τόσο απλό. Αίτημα για το οποίο οι αγρότες φέρονταν -στο ίδιο διάστημα- αποφασισμένοι ακόμη και για θεαματική αύξηση των ασφαλίστρων τους στον οργανισμό, προκειμένου να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Εις μάτην.
Ωστόσο οι απαντήσεις από την πλευρά του ΕΛΓΑ επί αυτού δεν δίνονταν και δεν δίνονται. Με αποτέλεσμα να χάνονται πολλές εργατοώρες και άφθονη ενέργεια, για να αποδειχθεί κάθε φορά το αυτονόητο: ότι μια ζημιά στην παραγωγή προέρχεται από την κακοκαιρία.
Εν προκειμένω, η συγκεκριμένη ζημιά χτύπησε την παραγωγή στο διάστημα 15-18 Ιουλίου, μετά από τρεις μέρες συνεχόμενης έντονης και πρωτοφανούς βροχής, με παράλληλες θερμοκρασίες 12-15 βαθμών!
Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει άραγε ότι αυτά τα καιρικά φαινόμενα είναι αυτά που πράγματι ευθύνονται στην προκείμενη περίπτωσης; Ασφαλώς, μόνο ένα κράτος που πάντα αναζητεί τρόπους να κόψει κονδύλια υπέρ του δημοσίου, παραγνωρίζοντας τις ανάγκες ενός ολόκληρου κλάδου.
