Με αυτοκτονικές τάσεις εξελίχθηκε η πορεία μας στο ροδάκινο τα χρόνια της κρίσης και κυρίως στη μετά το ρώσικο εμπάργκο εποχή. Αποτέλεσμα της έλλειψης ενός σταθερού κεντρικού σχεδιασμού είναι φυσικά οι σημερινές δυσοίωνες εξελίξεις στο επιτραπέζιο, με την προσπάθεια θεραπείας να ξεκινά έστω και καθυστερημένα, καταρχάς με την Κοινοπραξία Ομάδων Παραγωγών και τις κοινές εξαγωγές, και στη συνέχεια με τη Διεπαγγελματική Οργάνωση. Το αποτέλεσμα των κινήσεων αυτών θα το αντιληφθούμε τα επόμενα χρόνια, με βάση το τότε σκηνικό στην αγορά και στη ζήτηση.
Αντίστοιχη έλλειψη σχεδιασμού παρατηρήθηκε στο συμπύρηνο, που στα χρόνια της ύφεσης και στο διάστημα μετά το εμπάργκο εμφανίστηκε ως η εναλλακτική επιλογή, δεδομένης της χρόνιας δυναμικής της χώρας μας στην κομπόστα. Οι φυτεύσεις αυξήθηκαν κατακόρυφα. Σύμφωνα μάλιστα µε εκτιμήσεις της ΕΚΕ θα βγουν φέτος σε παραγωγή, αυξάνοντας τον όγκο των προϊόντων στις βιομηχανίες. Με την ελπίδα να μην την μπουκώσουν. Κι όλα αυτά φυσικά χωρίς κανέναν σχεδιασμό ή έλεγχο από την πλευρά των ομάδων παραγωγών ή του κράτους.
Στην παρούσα φάση, με το επιτραπέζιο σε τελική ευθεία και το συμπύρηνο στην αρχή του, καλούνται κράτος και αγροτικοί φορείς να κάνουν ό,τι είναι δυνατόν να σωθεί η χρονιά και να μην καταστραφούν οικογένειες και περιουσίες, σε ευρωπαϊκό μάλιστα επίπεδο. Ο κοινωνικός χαρακτήρας της Ε.Ε. καλείται να δώσει στον κατάλληλο χρόνο χείρα βοηθείας στη χαμένη χρονιά της επιτραπέζιας ροδακινοπαραγωγής, προϊόν κυρίως του ρώσικου εμπάργκο. Η δε ώριμη αντιμετώπιση της χρονιάς στο συμπύρηνο από τους παραγωγούς, με συγκομιδή ποιοτικών προϊόντων στη βάση των προδιαγραφών που θέτει η ΕΚΕ, σε συνδυασμό με μια γενναία πολιτική από την πλευρά των βιομηχανιών, είναι η λύση στο βιομηχανικό ροδάκινο. Σε κάθε άλλη περίπτωση τον χειμώνα θα έχουμε επανάσταση.
