Στα δύσκολα και φτωχά χρόνια της αυτοδιοίκησης, ειδικά στην εποχή της κρίσης, κάποιες διοικήσεις προσπάθησαν να αντιπαλέψουν με ανάπτυξη υπηρεσιών την υστέρηση σε έργο και έργα υποδομής, δει δη χρημάτων. Ειδικότερα στον δήμο Βέροιας, υπήρξε έλλειψη μεγάλων έργων υποδομής (με εξαίρεση το σχολικό συγκρότημα στα Γιοτζαλίκια), αφού Γέφυρα Κούσιου, κολυμβητήριο, δρόμος Σελίου έχουν «στοιχειώσει» και αποτελούν αντικείμενο αντιπαράθεσης και όχι συνεργασίας μέχρι και σήμερα. Στον αντίποδα, όχι μόνο δεν αποδομήθηκε ο χαρακτήρας της πόλης, αλλά ενισχύθηκε θεαματικά τόσο ο κοινωνικός τομέας (ΚΑΠΑ) του Δήμου με την ανάπτυξη δομών αλληλεγγύης και στήριξης αδύναμων δημοτών, όσο και το κομμάτι του πολιτισμού που τοποθετεί πλέον την Βέροια μεταξύ των πόλεων με εκδηλώσεις υψηλής ποιότητας από την ΚΕΠΑ. Ωστόσο και αυτό το πεδίο που αντικειμενικά θα έπρεπε να διαφυλάξουμε και να ενισχύσουμε, δυστυχώς έχει γίνει πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης και προσωπικών αντεγκλήσεων. Ένας φορέας όπως είναι η ΚΕΠΑ και κατ’επέκταση οι εκδηλώσεις που διοργανώνει θα έπρεπε να είναι μόνο πεδίο συνεργασίας μέσα στο δημοτικό συμβούλιο με συνεχή προσπάθεια να καθιερωθεί ως ένα ισχυρό brandname στον χώρο του πολιτισμού. Ο πολιτικός πολιτισμός και η χρηστή διοίκηση επιβάλει να υπάρχουν υγιείς αντιπαραθέσεις και έλεγχος. Στην περίπτωσή μας όμως το κακό κλίμα και η παθογένεια που δημιουργείται υποσκάπτει τα θεμέλια ενός τέτοιου οικοδομήματος.
Τα δυνατά σημεία μιας πόλης στους καιρούς αυτούς των ισχνών αγελάδων, ασφαλώς και πρέπει να υποστηριχθούν (κάτι που γίνεται στη Βέροια) για να συνεχίσουν την πορεία και την προσπάθειά τους για ανάπτυξη, πολιτισμική, κοινωνική και οικονομική. Είναι κατακτήσεις που προσδίδουν κύρος, χαρακτήρα και προστιθέμενη αξία στην πόλη. Αν συμφωνήσουμε όλοι σ’ αυτό και στο πώς αυτές οι κατακτήσεις επιτεύχθηκαν, τότε θα είμαστε σε θέση να καταγράψουμε τις πραγματικές μας λειτουργικές και δομικές αδυναμίες και να δουλέψουμε με ρεαλισμό για να τις ξεπεράσουμε.
