Της Χρύσας Μπέκα, Ψυχολόγου – ψυχοθεραπεύτριας
Μια γριά γυναίκα, Κινέζα κουβαλούσε νερό με δύο μεγάλα δοχεία κρεμασμένα από τους ώμους της. Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού που έπαιρνε. Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής από το ρυάκι στο σπίτι, έφθανε μισοάδειο.
Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γριά κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της. Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί. Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο, που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε, ένοιωθε ντροπή για την ατέλεια του.
Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή και αποφάσισε να μιλήσει στη γριά.
-Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη!
-Μα γιατί; ρώτησε η γριά.
-Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;
-Ε, να! Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα κι εσύ!
Η γριά χαμογέλασε:
-Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλλεύτηκα. Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και στολίζω το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ αυτή η ομορφιά δε θα λάμπρυνε το σπίτι μου!
Βέβαια δεν ήταν η ατέλεια του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της γυναίκας εκείνης να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του.
Κινέζικος μύθος
Αυτός ο κινέζικος μύθος αποδίδει με συμβολικό τρόπο την μεγάλη αλήθεια ότι καθένας από εμάς έχει τη δική του προσωπική αξία και οφείλει να αξιοποιεί τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, ανεξάρτητα από τα ελαττώματα ή τις αδυναμίες του. Εμείς είμαστε τα δοχεία, οι φορείς που μεταφέρουν το ζωογόνο νερό της ζωής, και η «γριά» που εξακολουθεί να διατηρεί το ραγισμένο δοχείο, αντιπροσωπεύει αυτή τη σοφία της ζωής που φέρνει η ωριμότητα. Ότι εξακολουθούμε είμαστε πολύτιμοι και χρήσιμοι, ακόμη και αν δεν είμαστε τέλειοι. Μέσα από κάθε «ρωγμή» μπορούμε να ανακαλύψουμε νέες δυνατότητες, αν καταφέρουμε να εκτιμήσουμε εκείνες τις άδηλες ποιότητές της, που δεν είναι εμφανείς με την πρώτη ματιά.
Κάθε ρωγμή που αποδυναμώνει τη χρηστικότητα του δοχείου, δίνει χώρο στο να μπει μέσα περισσότερο «φως». Ανοίγει καινούριους ορίζοντες και προσφέρει εναλλακτικούς τρόπους αντίληψης της πραγματικότητας. Άλλωστε, ως πότε μπορεί ένα δοχείο να παραμείνει χωρίς καμία ρωγμή; Ως πότε μπορεί να διατηρήσει την φαινομενική «τελειότητά» του;
Οι ατέλειες μας, που θεωρούμε απωθητικές, κάνουν την καθημερινότητα πιο πλούσια και ενδιαφέρουσα, επειδή προσδίδουν ιδιαιτερότητα στην ταυτότητα μας. Θα ήταν χρήσιμο, αντί να αγωνιζόμαστε να τις αλλάξουμε, να αναλογιστούμε για μια στιγμή πως θα μπορούσαμε να τις αξιοποιήσουμε δημιουργικά. Να τις αποδεχθούμε ως κομμάτι μας. Κάθε αδυναμία κρύβει μια ξεχωριστή ποιότητα, αρκεί να αποκρυπτογραφηθεί το ιδιαίτερο νόημά της. Η γριά του μύθου κατάφερε να δει τη ρωγμή ως μια ευκαιρία για να απολαύσει ένα ανθόσπαρτό κήπο, γιατί μόνο ένα δοχείο με ρωγμές μπορεί να δημιουργήσει νέες μορφές ζωής στο πέρασμά του…
