Της Χρύσας Μπέκα, Ψυχολόγου – ψυχοθεραπεύτριας
Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου
είναι οι γιοι και οι κόρες
της λαχτάρας της Ζωής για Ζωή.
Δημιουργούνται διαμέσου εσένα,
αλλά όχι από εσένα.
Και αν και βρίσκονται μαζί σου,
δεν σου ανήκουν.
Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου,
αλλά όχι τις σκέψεις σου.
Αφού ιδέες έχουν δικές τους.
Μπορείς να προσπαθήσεις
να τους μοιάσεις αλλά μη γυρέψεις
να τα κάνεις σαν εσένα
Αφού οι ψυχές τους κατοικούν
στο σπίτι του αύριο
που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς
ούτε στα όνειρα σου.
Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω
ούτε ακολουθεί
δρόμο του το χθες.
Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους,
αλλά όχι και στις ψυχές τους.
Είσαι το τόξο από το οποίο
τα παιδιά σου σαν ζωντανά βέλη
ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.
Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς
προς το άπειρο
και κομπάζει ότι με την δύναμή του
τα βέλη μπορούν να πάνε γρήγορα
και μακριά.
Ας χαροποιεί τον τοξότη
ο κομπασμός του.
Αφού ακόμα και αν αγαπάει
το βέλος που πετάει
έτσι αγαπά και το τόξο που μένει στάσιμο.
Khalil Gibran
«Ο Προφήτης»
Η γονεϊκότητα είναι μια σύνθετη περιπέτεια που συνδέει το παρελθόν με το μέλλον, καθώς μπαίνουμε στο ρόλο του γονέα κουβαλώντας τις αναμνήσεις του τρόπου που μας ανάθρεψαν οι δικοί μας γονείς και τα βιώματα της παιδικής μας ηλικίας, ενώ παράλληλα προσπαθούμε να είμαστε συντονισμένοι με τις ξεχωριστές ανάγκες του δικού μας παιδιού και να δημιουργήσουμε ένα μοναδικό δεσμό ασφάλειας μαζί του.
Πολύ συχνά, τα όνειρα των γονιών γίνονται προσδοκίες που είναι τόσο υψηλές, ώστε να αγγίζουν τη σφαίρα της τελειότητας. Συνέπεια αυτού του υπερβολικού φορτίου που σηκώνουν τα παιδιά στις πλάτες τους είναι να βιώνουν ως αποτυχία οποιοδήποτε αποτέλεσμα προσπάθειας είναι κατώτερο του μεγέθους των προσδοκιών των γονιών τους ή να εγκαταλείπουν κάθε προσπάθεια, κυριευμένοι από το φόβο να μην τους απογοητεύσουν. Αυτό είναι το ίδιο βάρος που σέρνουμε ως ενήλικες και που προκαλεί τα περισσότερα άγχη, τους φόβους και τις ενοχές μας. Οι σκέψεις «Είμαι αρκετά ικανός;» και «αξίζω να μ’ αγαπάνε» βρίσκονται στις ρίζες κάθε δυσλειτουργικής συμπεριφοράς η οποία αποτελεί απόπειρα να ευχαριστήσω, να αποδείξω ότι μπορώ να τα καταφέρω, να επιβεβαιώσω τις προσδοκίες, να έχω την έγκριση, να αποφύγω την κριτική των γονιών ή των σημαντικών «άλλων» που με μεγάλωσαν.
Ωστόσο, ο ρόλος των γονέων δεν είναι να αποτελούν «επόπτες» της ζωής των παιδιών. Είναι να συντονίζονται με τις τρέχουσες ανάγκες των παιδιών τους, να είναι παρόντες με συνέπεια και να αποτελούν την αδιαπραγμάτευτα ασφαλή βάση, η οποία θα δώσει ώθηση στα παιδιά να πετάξουν μακριά, γνωρίζοντας με σιγουριά, ότι είναι ευπρόσδεκτα να επιστέψουν για να ανακτήσουν τις δυνάμεις τους, όταν οι δυσκολίες που θα συναντήσουν στο ταξίδι τους, τους υπερβαίνουν. Το παράδειγμα της σταθερότητάς μας είναι αυτό που θα βοηθήσει τα παιδιά να εμπιστευτούν τον εαυτό τους για να κάνουν τις προσωπικές τους επιλογές, οι οποίες εκτείνονται πέρα από τα δικά μας γνώριμα όρια. Που κατοικούν σε μέρη που «που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε στα όνειρα σου».
Τα παιδιά μας δε μας οφείλουν. Δεν ήρθαν στη ζωή για να εκπληρώσουν ένα προδιαγεγραμμένο σκοπό. Η γέννησή τους είναι μια προσωπική μας επιλογή. Είναι η έμπρακτη έκφραση αγάπης, και «αγάπη» σημαίνει «αποδοχή». Δίχως όρους. Δίχως προσδοκίες. Δίχως ανταλλάγματα. Δίχως ανταμοιβή. Απλώς, ως την έμφυτη τάση να δημιουργούμε και να αφήνουμε ελεύθερο το «αριστούργημά» μας να εξελίσσεται διαρκώς με κάθε τρόπο…με όλους τους τρόπους…
