Ένα μεγάλο στοίχημα η όλη εικόνα στην Ευρώπη και τον κόσμο τα τελευταία χρόνια. Με κάθε εκλογική αναμέτρηση ανά τον πλανήτη να αποτελεί ένα μεγάλο πεδίο προβλέψιμων κοινωνικοπολιτικών αναλύσεων, που πολύ πιθανό να μην δικαιώνουν μεσομακροπρόθεσμα κανέναν αναλυτή, πόσο μάλλον μέσα σ’ αυτό το σκηνικό των συνεχών ανατροπών και εκπλήξεων. Τείχη πέφτουν και τείχη υψώνονται μέσα σε χρόνο ρεκόρ, με το πολιτικό σύστημα και την ίδια την κοινωνία να καλείται να βρει απαντήσεις στα συνεχή παζλ που αναφύονται ώρα με την ώρα. Ανάμεσα στα σύγχρονα τείχη που γκρεμίζονται, είναι αυτά που στέλνουν στις αναπτυγμένες χώρες της Δύσης μεγάλες στρατιές προσφύγων, σε αναζήτηση ονείρων και μιας καλύτερης ζωής. Κι ανάμεσα στα τείχη που ορθώνονται, οι χώρες που προσπαθούν να προστατευθούν από αυτή την αιφνιδιαστική εισβολή, που υπονομεύει τη σταθερότητα οικονομιών και κοινωνιών λόγω του θεόρατου όγκου της. Σ’ αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο, κυβερνήσεις και κόμματα αναγκάζονται εκ των πραγμάτων να λειτουργούν στο πνεύμα της εξοικονόμησης πόρων, πολιτική που αποβαίνει σε βάρος των πολιτών τους, η συνήθης διαμαρτυρία των οποίων είναι η στροφή στα άκρα και στην τιμωρία των κυβερνήσεων και του πολιτικού συστήματος δια της ψήφου και δια της αποχής.
Αυτός ο φαύλος κύκλος που βιώνουμε καθημερινά, είναι ο σύγχρονος και διαρκής πονοκέφαλος πολιτικών και πολιτών. Με τη μία απόφαση να εκτρέφει την άλλη. Και τον λαϊκισμό να βρίσκει πρόσφορο έδαφος. Διέξοδοι; Ποιος μπορεί να ριψοκινδυνεύσει πρόβλεψη; Ωστόσο, η καλύτερη ενημέρωση και η επιστροφή από την πολλή θεωρία στην εργασία, φαντάζει μια σωστή επιλογή.
