Με αφορμή την πολλή συζήτηση και κυρίως την παραφιλολογία -σε όρια λαϊκισμού- για το θέμα της φέτας, ιδού κάποια χρήσιμα στοιχεία.
Η Ελλάδα παραμένει με τεράστιο έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών. Εισάγουμε προϊόντα αξίας 45 δισ. και εξάγουμε αξίας 26 δισ. ευρώ. Από αυτά που εξάγουμε τα 6,5 δισ. είναι τρόφιμα, δηλαδή ένα μεγάλο μέρος, αν σκεφτείτε ότι περίπου 9 δις των εξαγωγών μας είναι ορυκτέλαια (εισάγουμε αργό πετρέλαιο και το κάνουμε ορυκτέλαιο), όχι κάτι σημαντικό δηλαδή για την παραγωγή μας.
Από τα 6,5 δισ. που εξάγουμε τα φρούτα έχουν μεγάλο μερίδιο και η φέτα περίπου 240 εκατ. ευρώ. (Άλλη τόση φέτα τρώμε εντός της χώρας.) Δηλαδή η φέτα είναι το 4% των εξαγωγών μας στα τρόφιμα και το 0,9% των συνολικών μας εξαγωγών. Ενώ θα μπορούσε να είναι πολύ υψηλότερο, αν λειτουργούσαμε πιο μεθοδικά ως παραγωγός χώρα, όταν η ευρωπαϊκή και μόνο ζήτηση δεν καλύπτεται από εμάς. Την ίδια στιγμή, τα ψάρια που εξάγουμε είναι κοντά στο 1 δισ., ωστόσο κανείς δεν μιλάει για τις εισαγόμενες ιχθυοτροφές και την ανυπαρξία πολιτικής να φτιάξουμε δικές μας.
Επίσης, από τα τρόφιμα αξίας 5 δισ. που εισάγουμε, τα 2,7 είναι τυροκομικά-γαλακτοκομικά…
Κι εδώ είναι η μεγάλη συζήτηση που αποφεύγουμε να κάνουμε, γιατί ως πολιτικό σύστημα και ως κοινωνία είμαστε ακόμη σε νηπιακό στάδιο. Μας αρέσει κυρίως να διαμαρτυρόμαστε και να περιμένουμε από μηχανής θεούς, ξεχνώντας τους άλλους τομείς που έχουμε τεράστιο πρόβλημα και μπορούμε να κάνουμε πάρα πολλά. Συνεπώς, η καλύτερη συμβουλή θα ήταν να μάθουμε καταρχάς να παράγουμε με συνέπεια ελληνικά προϊόντα, και στη συνέχεια να καταναλώνουμε ελληνικά προϊόντα. Θα μας συνέφερε τα μέγιστα.
