Με την πρόσφατη απόφαση των ισχυρών της Ε.Ε. στις Βερσαλίες, είναι φανερό ότι ο κύβος ερρίφθη για την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων. Μια αρκούντως θλιβερή είδηση για το μέλλον του οικοδομήματος της Ευρώπης. Οι βασικές αρχές της ενιαίας Ευρώπης, η κοινωνική και οικονομική σύγκλιση, το κοινωνικό κράτος, η ευημερία των πολιτών και η άμβλυνση των περιφερειακών ανισοτήτων, δεν είναι πλέον κοινός τόπος. Η Ευρώπη του 21ου αιώνα επιστρέφει στον 20ο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον της και το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας.
Στη νέα Ευρώπη των ισχυρών, ορισμένες χώρες θα προοδεύουν γρηγορότερα από άλλες, υπό το σκεπτικό πως ενότητα δεν είναι και ομοιομορφία. Κι όλα αυτά συμβαίνουν, με την Ελλάδα ως τον πλέον αδύναμο κρίκο της ευρωπαϊκής αλυσίδας.
Τα νέα αυτά δεδομένα ανατρέπουν άρδην το πολιτικό σκηνικό, αποδυναμώνοντας ακόμη περισσότερο την ελληνική θέση απέναντι στη νέα φιλοσοφία. Την ίδια στιγμή που στη χώρα μας η φτώχεια αλώνει όλο και περισσότερες οικογένειες, η αναπτυγμένη Ευρώπη θα δύναται να προχωρά πιο γρήγορα και πιο μακριά σε τομείς όπως η άμυνα, το ευρώ, η φορολογία, η νομοθεσία για τις επιχειρήσεις και τα κοινωνικά δικαιώματα.
Από το παζλ έχουν φανεί μόνο μερικές ψηφίδες, ωστόσο είναι ξεκάθαρο ότι οι μεγάλες χώρες είναι αποφασισμένες να διατηρήσουν το ευρώ και να το ενισχύσουν, εξομοιώνοντας περαιτέρω το καθεστώς φορολογίας και κοινωνικών δικαιωμάτων (εργασιακά δικαιώματα, επιδόματα κ.λπ.) αλλά και προχωρώντας στη δημιουργία κοινού στρατού.
Όσες χώρες δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις, προφανώς θα μείνουν στην περιφέρεια. Το ερώτημα είναι τι θα γίνει εάν μια χώρα που σήμερα βρίσκεται στο ευρώ αποφασίσει να μην ακολουθήσει, είτε ύστερα από πολιτική απόφαση είτε λόγω αντικειμενικής αδυναμίας. Θα χρησιμοποιεί το ευρώ ως νόμισμα, χωρίς όμως να συμμετέχει στις αποφάσεις που αφορούν το κοινό νόμισμα ή θα δούμε δύο ταχύτητες και στο νόμισμα;
Ερωτήματα που ο σκληρός πυρήνας της Ε.Ε. καλείται να δώσει σαφείς απαντήσεις. Αλλιώς το οικοδόμημα θα έχει σοβαρά στατικά προβλήματα.
