Μια γλαφυρή διαδρομή στη σύγχρονη ιστορία της χώρας μας ήταν η παράσταση ΄Εννέα και πέντε΄ το βράδυ της Δευτέρας στον Χώρο Τεχνών. Με στοχευμένες λογοτεχνικές και μελωδικές αναφορές, οι δημιουργοί της μάς ταξίδεψαν σε κομβικούς σταθμούς της πατρίδας. Και… τι έκπληξη!
Ποτέ μια πολιτική ομιλία στα τελευταία χρόνια δεν είχε τόσο συμπυκνωμένο πολιτικό λόγο, τόση χρησιμότητα, τόση αξία και τόση αισθητική. Ποτέ στα τελευταία χρόνια μια πολιτική ομιλία δεν προβλημάτισε και δεν ενέπνευσε όσο αυτό το επί σκηνής τρίωρο.
H τέχνη έδειξε για μια ακόμη φορά τη δύναμή της και μας κάλεσε να μην επαιτούμε αλλά να απαιτούμε κοινωνική δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια! Κυρίως όμως μας κάλεσε να μην περιμένουμε το επόμενο τρένο για την ελπίδα και την ανάπτυξη, αλλά να διεκδικήσουμε την κατάκτησή τους με τα πόδια μας.
Όλη η φιλοσοφία των χρόνων της κρίσης και της ανάγκης για επιδίωξη της προόδου μέσω της συμμετοχής, της εργασίας, του κόπου. Σε αντιδιαστολή με την κοινωνία της λούφας, της απαξίας και του τρόπου, που μας έφεραν στο σήμερα που δεν αντέχουμε.
Μεγάλη η ευθύνη της Τέχνης στη σημερινή κατάσταση της χώρας. Που οφείλει να αντιληφθεί τη δύναμή της και να πράξει το καθήκον της. Διαφορετικά, θα είναι και της Τέχνης η ευθύνη που χάνουμε τα τρένα της ζωής μας.
