Αφορμή, για να γράψω τις σημερινές σκέψεις μου, φίλοι αναγνώστες, υπήρξε το δημοσιευθέν άρθρο στον «ΛΑΟ» (6-1-2017) του κ. Ιωάννη Βελέντζα, με τίτλο: «Μη φοβάστε , τολμήστε, πάρτε το ρίσκο».
Στο εν λόγω άρθρο, ο αρθρογράφος αναφέρεται, εκτός των άλλων, και «στα αποτελέσματα μιας έρευνας, που διεξήχθη από το εργαστήριο δημογραφικών και κοινωνικών αναλύσεων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Βύρωνα Κοτζαμάνη, σύμφωνα με την οποία, «για πρώτη φορά μεταπολεμικά, ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώνεται… και εξακολουθεί να γερνάει…».
Συμφωνώ απολύτως. Όμως, η μείωση του πληθυσμού της Ελλάδος δεν οφείλεται μόνο στη χρησιμοποίηση μεθόδων αντισύλληψης αλλά, σε μεγάλο ποσοστό, στην καταφυγή των αμβλώσεων. Και τελευταία, μάλιστα, το θέμα των αμβλώσεων προσπαθούμε να το συνδέσουμε, μόνο, με εκείνο της πληθυσμιακής γήρανσης. Κακώς, όμως, γιατί έτσι ατονεί η ηθική του διάσταση, που, έτσι κι αλλιώς, έχει παραμερισθεί από τις «προοδευτικές» και «ελευθερόφρονες» γυναίκες.
Είναι δε ανάγκη να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στην ηθική πλευρά της τεχνητής διακοπής της κύησης, αν όχι στη θρησκευτική, εφ’ όσον το «πειθαρχείν Θεώ μάλλον ή ανθρώποις», δεν αγγίζει τις εσωτερικές χορδές της ψυχής πολλών εκ των νέων γυναικών. Αυτές δε, οι πολύ νέες, κάτω των 20 ετών, που καταφεύγουν ευκολότερα και συχνότερα στις εκτρώσεις, αντιμετωπίζοντάς τες στην πραγματικότητα ως μία μέθοδο αντισύλληψης, είναι που έχουν ανάγκη υπεύθυνης και σωστής πληροφόρησης. Γιατί, δυστυχώς, μία κακώς νοούμενη προοδευτικότητα έχει κάνει τις ίδιες γυναίκες να βιάζουν το σώμα τους, πιστεύοντας ότι δήθεν το ορίζουν, έχοντας δικαίωμα και εκ του νόμου πλέον να προχωρούν στη διακοπή μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης, αποφασίζοντας έτσι την αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής.
Είναι απόλυτα θεμιτό, με τις επικρατούσες ηθικές αρχές και το γενικότερο κοινωνικό αίσθημα, οι γυναίκες να κυβερνούν το κορμί τους και να μην εξουσιάζεται από τους ανθρώπινους νόμους. Αλλοίμονο, όμως, αν οι ακραίες εξαλλότητες των φεμινιστριών παρασύρουν τη γυναίκα στην αποδοχή της άμβλωσης ως μίας πράξης ηθικά επιτρεπτής. Δυστυχώς, αυτό φαίνεται να συμβαίνει και ο μεγάλος αριθμός των αμβλώσεων που γίνονται κάθε χρόνο (υποστηρίζεται ότι ξεπερνούν τις 300.000), αποτελεί απόδειξη καθίζησης της ηθικής συνείδησης των «απελευθερωμένων» γυναικών. Και το αληθινό δράμα είναι όταν η γυναίκα που αποφασίζει την τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης, δεν έχει συναίσθηση ότι διαπράττει έγκλημα. Γιατί το έμβρυο δεν είναι ένα κομμάτι στο μητρικό σώμα. Είναι μια ανθρώπινη ύπαρξη, ανίσχυρη και σε σχέση έξαρσης από το περιβάλλον μητρικό χώρο, ένα ον το οποίον έχει ανάγκη μόνον προστασίας και τροφής. Ένα ιερό δημιούργημα, του οποίου η εξόντωση, λόγω ακριβώς της αδυναμίας αυτοπροστασίας του, φαντάζει ακόμη απεχθέστερη.
Είναι άξιο παρατήρησης πόσο ελάχιστα αναγνωρίζουμε το δικαίωμα του εμβρύου στη ζωή, σε μια εποχή που συνεχώς μιλάμε για σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τί σημασία έχει να αγωνιζόμαστε για το δικαίωμα του ανθρώπου να είναι ελεύθερος, να ζει και να προοδεύει σε κοινωνίες ισονομίας και ισοπολιτείας, όταν δεν σεβόμαστε αυτή την ίδια τη ζωή, της οποίας την ιερότητα, ως υπέρτατο αγαθό συναισθάνονται οι πάντες, άθεοι και αγνωστικιστές;
Καταδικάζεται με τις βαρύτερες των ποινών, ο βασανιστής, ο ανθρωποκτόνος και θεωρείται προοδευτικός εκείνος που «ελαφρά τη καρδία», επιτρέπει τη θανάτωση, με φρικτό και επώδυνο, μάλιστα, τρόπο, αδύναμων εμβρύων. Οι φωτογραφίες εκτρωμένων εμβρύων, με διαμελισμένα σώματα και συσπασμένα από την επιθανάτια αγωνία πρόσωπα, δεν είναι λιγότερο ανατριχιαστικές από εκείνες μεγαλύτερων παιδιών, που έχουν πέσει θύματα της ανθρώπινης διαστροφής και κτηνωδίας. Δεν έχει σημασία, λοιπόν, τί ορίζει ο νόμος, αλλά τί λέει η συνείδησή μας.
Αλλά, δυστυχώς, η συνείδησή μας, η πανανθρώπινη συνείδηση, έχει αμβλυνθεί και, κυρίως, εξαιτίας του αγώνα, που επί χρόνια και με πάθος, έκαμαν οι διάφορες φεμινιστικές οργανώσεις, για την αποποινικοποίηση των αμβλώσεων. Βεβαίως, το θέμα δεν κρίθηκε από την αλλαγή του νόμου, αλλά από την αλλοίωση και πτώση των ηθικών και πνευματικών αξιών, που κατευθύνουν τις ανθρώπινες επιλογές και πράξεις. Καλό, όμως, είναι να είμαστε ρεαλιστές, γιατί μόνον έτσι, εκείνοι που θα το επιχειρήσουν, θα μπορέσουν να επιτύχουν την συνειδητή καταδίκη και απόρριψη των αμβλώσεων εκ μέρους των γυναικών. Όλη η προσοχή θα πρέπει να δοθεί στη σωστή πληροφόρηση των γυναικών για την ηθική τους ευαισθητοποίηση. Το έμβρυο, από τη στιγμή της σύλληψής του, αποτελεί ανθρώπινο ον, τέλειο και μοναδικό, η εξόντωσή του δε, επειδή γίνεται συννόμως, δεν σημαίνει ότι μας απαλλάσσει και από τις ευθύνες μας. Γιατί και αυτό, ως άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή.
