Κύριε Διευθυντά
Στο φύλλο σας της 17-18 Δεκεμβρίου 2016 ο περινούστατος συνεργάτης σας αγαπητός ιερέας Παναγ. Χαλκιάς σε άρθρο του με τίτλο: «Να τα πούμε» και αναφέρεται στα κάλαντα την ονομασία τους κ.λπ. και ότι τα κάλαντα είναι (ήταν;) Ρωμαϊκό έθιμο που ακολούθησε τη νέα πρωτεύουσα του Ρωμαϊκού κράτους, το Βυζάντιο κ.λπ.
Η αλήθεια είναι πως το έθιμο αυτό έχει παλαιότερη προϊστορία που επιβίωσε μέχρι τα μοναδικά Βεροιώτικα κάλαντα.
Στην αρχαιότητα στην Αττική στο μέσο του χειμώνα (μήνας Πυανεψιών) γιορτάζανε τα Πυανέψια προς τιμήν του Απόλλωνα, γιορτή με ευχετηριακό χαρακτήρα κατά την οποία τα παιδιά περιέφεραν από σπίτι σε σπίτι την ειρεσιώνη.
Ειρεσιώνη ήταν κλαδί εληάς στο οποίο κρέμονταν μπαλίτσες που περιείχαν λάδι και μέλι.
Τραγουδούσαν τότε λοιπόν το παρακάτω τραγούδι όπως μας το μετέφερε ο Πλούταρχος:
«Ειρεσιώνη φέρει… και μέλι εν κοτύλη…» δηλαδή η Ειρεσιώνη που μας τρέφει με το μέλι στο κύπελλο.
Στην παληά Βέροια λέγαμε στα κάλαντα:
«…Το μέλι τρων οι άρχοντες και τα κεριά στους άγιους.
Κόλιντα μπάμπου, μέλιντα μπάμπου…».
Και του χρόνου
Πυθαγόρας Ιερόπουλος
