Ένα Σαββατοκύριακο βίας και αιματοκυλίσματος ήταν αυτό που μας πέρασε και συγκλόνισε τον κόσμο και τη χώρα μας.
Ορλάντο-ΗΠΑ: 29χρονος «γάζωσε» με όπλο και σκόρπισε το θάνατο σε μαγαζί – τόπο συνάντησης ομοφυλοφίλων με 50 νεκρούς και 53 τραυματίες.
Μασσαλία-Euro 2016: Εκατοντάδες οπαδοί (Ρώσοι, Άγγλοι, Γάλλοι) ενεπλάκησαν σε βίαιες επιθέσεις και αγριότητες μεταξύ τους για έναν ποδοσφαιρικό αγώνα.
Θεσσαλονίκη, χωριό Γέφυρα: 14χρονος σκοτώνει με κουζινομάχαιρο τον συνομήλικο κολλητό του φίλο.
Κοινός παρονομαστής όλων αυτών των περιστατικών είναι το φύλο των δραστών και των θυμάτων. Βία από άνδρες, βία μεταξύ ανδρών. Τα ερωτήματα συγκλονιστικά πολλά… Τι μπορεί να κρύβεται στην ψυχή και τον εσωτερικό τους κόσμο από την παιδική και εφηβική τους ηλικία; Βιώνουν τη βία ως δύναμη ή ως αδυναμία; Πού είναι η ρίζα του κακού; Ξορκίζουν τους «δαίμονές» τους με επιθετικότητα; Είναι βιοχημικό το θέμα λόγω του περιβάλλοντος; Είναι ψυχοκοινωνικό επειδή οι άνδρες μεγαλώνουν με πιο σκληρά πρότυπα (οικογένεια, κοινωνία, μέσα ενημέρωσης, διαδίκτυο κ.ά.); Είναι κοινωνικοοικονομικό; Είναι μπούλινγκ; Ή είναι όλα αυτά μαζί; Και τι ρόλο παίζουν οι γονείς και το σχολείο στο «σκάλισμα» της ψυχής τους κατά την προεφηβική και εφηβική ηλικία; Πόσο δύσκολο είναι να καλλιεργήσεις την ψυχική ισορροπία των παιδιών; Και πόσες ευθύνες έχουμε όλοι σ’ αυτό;
Τα παιδιά μας και τα μάτια μας. Και δεν εννοούμε μόνο τα βιολογικά παιδιά μας… Η ροπή προς το κακό είναι ενδογενής σε όλους μας, λένε οι επιστήμονες και οι ψυχολόγοι. Αν το κάνει ο καθένας προσωπική του υπόθεση, ίσως αυτή η ροπή αλλάξει διαδρομή. Ας «ψαχτούμε» λίγο…
Σίγουρα δεν αλλάζουν εύκολα τα πράγματα, με την ανοιχτή και συνεχόμενη συζήτηση όμως ίσως να αλλάξουν σιγά-σιγά οι αντιλήψεις.
