Σ` ένα καιρό γυμνό,
άδειο και επιφανειακό,
από που μπορεί να αντλήσει
η Πόλη ΙΕΡΟΤΗΤΑ;
Πρέπει ν` αντιδράσει
μ` ένα υπερθετικό βαθμό
στο κενό που χτίστηκε
τις τελευταίες δεκαετίες,
τις δεκαετίες των ψεύτικων λέξεων,
των θεατρικών συμπεριφορών,
της υπεροψίας,
της κατεδάφισης του ηρώου της Ταπεινότητας και της
Εσωτερικότητας.
Τι σημαίνει νάρχεται σ` ένα τέτοιο καιρό ένα μνημείο
μια εκκλησία του 7ου αιώνα, η παλιά Μητρόπολη της πόλης
που «νεκρανάστησε» ο Δεσπότης
και να μιλά με τον πιο άμεσο, σύντομο και απέριττο λόγο
για την ουσία της ΖΩΗΣ.
Άκουσα πολλούς να μιλούν επιτιμητικά για το έργο της αναστήλωσης της παλιάς Μητρόπολης, όπως και για το Ναό του Αγίου Λουκά του Ιατρού να λένε πόσα άλλα θα μπορούσαν να γίνουν με τα λεφτά που ξοδεύτηκαν για τα έργα και σκέφθηκα πόσο ανόητος ήταν ο Περικλής και οι συν αυτώ που κτίσαν της Ακρόπολη, που φτιάξαν τον Παρθενώνα ενώ θα μπορούσαν κάλλιστα να διαθέσουν αυτά τα χρήματα για άλλες υλικές ανάγκες, και να μην έχουμε τώρα τον «μπελά», να μαζεύουμε εκατομμύρια από τα εκατομμύρια των επισκεπτών της Ακρόπολης, να δουλεύουν τα πρακτορεία τουρισμού, τα ξενοδοχεία, τα μαγαζιά, τα εστιατόρια, τα ταξί, τα τα τα τα…. να μαζεύουμε τον θαυμασμό όλων των λαών του κόσμου για το, τι ΕΘΝΟΣ είναι αυτό, τι λαός είναι αυτός, που «πετάει» τα λεφτά του στους θεούς!
Σκέφτομαι τι ανόητοι ήταν όλοι αυτοί που θυσιάστηκαν για την πατρίδα ενώ θα μπορούσαν να κάτσουν σπίτι τους και να τρώνε φρέσκα φασολάκια η γιουβαρλάκια με μαιντανό.
Ποιος ξέρει πόσα χρωστάμε σ` όλους αυτούς τους προγόνους μας που ξεχάσαμε, που φόρτωσαν με τόση βαρύτητα και γοητεία τη λέξη Έλληνας., που μας μάθανε πως πέρα απ` τις υλικές ανάγκες υπάρχουν οι ανάγκες της ψυχής οι ανάγκες για το ΠΝΕΥΜΑ το ΑΓΙΟΝ, το ΚΥΡΙΟΝ, το ΖΩΟΠΟΙΟΝ….
Σκέφτομαι πως μπαίνει σε μια ηθελημένη περίοδο στέρησης ένας γονιός που θέλει να σπουδάσει το παιδί του. Ένας που τρώει το μισό για να δώσει στον γείτονα του. Μια μαμά που στερείται τα πάντα για τα παιδιά της.
Αν κακοφαίνεται σε μερικούς αυτή η γενναιοδωρία του Δεσπότη μας προς το ΘΕΟ είναι εύκολο.
Ας μαζευτούμε όλοι μαζί στην πλατεία Ωρολογίου μια Κυριακή να πάρουμε για να φάμε ελιές και ψωμάκι και τα χρήματα που θα δίναμε για κριθαράκι η πατάτες με κρέας, να τα δίναμε για την ανέγερση της παλιάς Μητρόπολης, για την Μητέρα της Πόλης δηλαδή.
Τι πιο εύκολο και θαυμαστό!!!
Όλος ο κόσμος θα διέδιδε σε όλη την οικουμένη πως στα 2016 μετά από πολλά- πολλά χρόνια, Έλληνες μιας επαρχίας ξαναβρήκαν τον Ιερό δρόμο για τα ΘΑΥΜΑΤΑ.
Γιάννης Ναζλίδης
