Την παρατηρούσα με πόση συγκίνηση σφούγγιζε τα δάκρυα της στην εκδήλωση της Ευξείνου Λέσχης Χαρίεσσας για τον χαλασμό του Πόντου. Μπορεί Πόντιος να μην είναι στην καταγωγή, αλλά και εγώ πρόσφυγας από την Απολλωνιάδα της Μικράς Ασίας, γεύτηκα στα γονίδια μου, τον πόνο του ξεριζωμού από τους μακελάρηδες του Κεμάλ και του Λίμαν Φον Σάντερς. “Πώς λέγεται στα ποντιακά θα γύρισουμε γιαγιά στους τόπους μας”ρώτησα την Σοφία, την γυναίκα μου, γέννημα-θρέμμα Πόντια.”Θα κλώσκουμες γιάγια σε εμέτερα τα τόπα”. Μου ζήτησε η φίλη Ηλιάνα Παμπουχίδου, που μαζί με τα άλλα υπέροχα παιδιά, κατόρθωσαν να αναστήσουν την Εύξεινο Λέσχη του χωριού, να τις γράψω μια αφιέρωση στο βιβλίο του συλλόγου. Θα γυρίσουμε Ιλιάνα στους τόπους μας” της απαντώ σήμερα. Οι πατρίδες μας στον Πόντο, στην Θράκη, την Μικρά Ασία, ποτέ δεν λησμονήθηκαν στις καρδιές μας. Υπόδουλες είναι και ο καιρός φτάνει να ξαναγενούν δικιές μας. Μας το υποσχέθηκε η Κυρά Δέσποινα, η Υπεραγία Θεοτόκος μας.Θα κλώσκουμες γιάγια. Ο καιρός γαρ εγγύς. Να προσκυνήσεις και εσύ τα αγιοτόκα χώματα των γονιών σου και εμείς οι νεότεροι τα μαρτυρικά μνήματα των προγόνων μας, που χάθηκαν από τους γκρίζους λύκους των τούρκων. Ο καιρός γαρ εγγύς να εκπληρωθούν οι παραδόσεις, που αφηγούνταν στα μικρατά μου, η γιαγιά μου η Δόμνα, πρόσφυγας κι αυτή από την Ανατολική Ρωμυλία, να γίνουν το ένα τρίτο των τούρκων χριστιανοί, το ένα τρίτο να εξοντωθεί και το ένα τρίτο να φύγει στην “Κόκκινη Μηλιά”.. Στην γιαγιά μου την Δόμνα, την γιαγιά μου την Δέσποινα, σε όλες τις γιαγιάδες του προσφυγικού ελληνισμού, που βίωσαν τον πόνο και την θλίψη του αποχωρισμού, λίγους στίχους αφιερώνω, από το υπέροχο τραγούδι του Αντώνη Καλογιάννη.
Πηδά η φωτιά κι οι σούβλες έτοιμες
κι αυτός ολόρθος στέκει
Πεθαίνει αρνούμενος το θάνατο
και Λευτεριά φωνάζει
Ελευτεριά για σένα χάνομαι
μα θα `ρθουν πίσω μου άλλοι
Στρατοί οι γιοι μου και τ’ αγγόνια μου
και θα σε λευτερώσουν
Μην κλαις κυρά κι εγώ θ’ αναστηθώ
και θα σ’ αρπάξω πάλε
Θα σπω τις αλυσίδες της σκλαβιάς
θα καταλύω τα κάστρα
Λίγοι είμαστε κι αλίμονο στη γης
αν ξοφληθεί η γενιά μας
Στρατοί οι γιοι μου και τ’ αγγόνια μου
και θα σε λευτερώσουν
