Αγαπητέ μου Αλέξανδρε Τρομπούκη,
Στο φύλλο της 8ης Μαρτίου διάβασα την πολύ σημαντική και επίκαιρη παρέμβαση σου για την συνάντηση των πολιτικών αρχηγών με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Σε πληροφορώ ότι ακόμη από τις συναντήσεις επί κ. Παπούλια με Σαμαρά και λοιπούς αρχηγούς, τέλη του 2014 παρακολουθώ με ιδιαίτερη απογοήτευση αυτή την εικόνα.
Το τραγικό είναι ότι από πολλούς στους όποιους το αναφέρω, παίρνω την συνήθη απάντηση « ωχ μωρέ αδελφέ, τι στενοχωριέσαι, εδώ έχουμε άλλα προβλήματα».
Βλέπω τον Πρόεδρο του Λευκού Οίκου με τα σύμβολα του κράτους, την Γερμανίδα Καγκελάριο, τον Γάλλο Πρόεδρο, τον εκπρόσωπο ακόμη της Καταλονίας, πάντα με την σημαία. Να μην αναφερθώ και στον φίλο μας τον Ερντογκάν.
Αισθάνομαι προσωπικά ντροπή – και θέλω να πιστεύω ότι δεν είμαι ο μόνος -, όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συναντάται με τους πολιτικούς αρχηγούς σε αυτό τον χώρο, χωρίς την παρουσία των εθνικών συμβόλων. Αναρωτιέμαι αν είναι κυνηγητικός Σύλλογος που συνεδριάζει ( μιας και δεν λείπουν και τα σακίδια όπως ειπες) η κάποιοι φίλοι που βρέθηκαν για μια παρτίδα πρέφα σε ένα καφενείο η ακόμη για τσίπουρο σε ταβέρνα του Ψειρή.
Λυπούμαι που ούτε ο κ. Παπούλιας, αλλά ούτε και ο κ. Παυλόπουλος αντιλαμβάνονται τι κακό κάνουν στον τόπο, και πολύ περισσότερο που δεν αισθάνονται την ανάγκη να εμφανιστούν με θέα το εθνικό σύμβολο.
Αυτόν τον εθνικό ξεπεσμό εύχομαι να μην τον πληρώσει η χώρα.
Θυμάμαι την δήλωση που έκανε πρώην βουλευτής και μετέπειτα υπουργός της Νέας Δημοκρατίας το 2012, όταν έγιναν οι διαδηλώσεις με τις μεγάλες καταστροφές στην Αθήνα, επί Παυλόπουλου ως Υπουργού Εσωτερικών, αναφερόμενος αυτος ο δεξιός πολιτικός γόνος για την σημαία που ποδοπατήθηκε στην Πλατεία Συντάγματος «ένα κομμάτι πανί είναι, δεν έγινε και τίποτα»
Τα σύμβολα υπάρχουν για να συμβολίζουν αυτό που σεβόμαστε. Στην συνάντηση εκπροσώπων χωρών πριν πολλά χρόνια στην Άγκυρα, ακόμη και τον Γιωργάκη ντύσανε οι Τούρκοι με το τουρκουάζ κασκόλ, χρώμα που συμβολίζει τον Παντουρκισμό. Είναι και το χρώμα του απελευθερωτικού αγώνα του Ουιγούρων Τούρκων στην Δυτική Κίνα όπως και χρώμα που συμβολίζει το στραμμένο βλέμμα στην θάλασσα του Αιγαίου.
Σε παλαιότερο συνέδριο στην Χαλκιδική βιάστηκε ο ατσούρμπαλος Κωστάκης να πατήσει την σημαία, που κάποια σαΐνια οργανωτές με την εγχώρια προχειρότητα που τους διακρίνει, τις ακούμπησαν στο έδαφος, ενώ ο Τούρκος κουμπάρος του έσκυψε και την πήρε στα χέρια του, αφού πρώτα την ασπάσθηκε.
Τελικά μια σημείωση ακόμα : Ο κάθε ένας από την παρέα που συναντήθηκε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μπορεί να έχει διαφορετική ιδεολογία, διαφορετικές πολιτικές απόψεις και θέσεις , διαφορετική πολιτική προσέγγιση των προβλημάτων της χώρας, όμως όλους αυτούς τους ενώνει ένα πράγμα: Η σημαία της χώρας τους.
Νίκος Αντωνιάδης
