Η συζήτηση για το συνταξιοδοτικό συνεχίζεται και οι θεραπείες σοκ που εισηγούνται για μία ακόμη δραστική μείωση των συντάξεων βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη. Τι γίνεται όμως με τους ανθρώπους που δεν έχουν κάποιον να τους νοιαστεί και η πενιχρή σύνταξη που εισπράττουν από τον ασφαλιστικό φορέα τους είναι η μοναδική σανίδα σωτηρίας τους και το εισιτήριο για να κερδίσουν μία θέση σε ένα ίδρυμα περίθαλψης.
Το Σωσσίδειο Γηροκομείο Βέροιας, το οποίο λειτουργεί στο παρόν κτίριο, στο δρόμο για το στρατόπεδο Καπετάν Ακρίτα, από το 1971, ιδρύθηκε για να παρέχει υλική και ηθική προστασία στους μη δυνάμενους να εργαστούν, λόγω γήρατος, συμπολίτες μας, των οποίων η οικογένεια απουσιάζει ή δεν μπορεί να τους φροντίσει. Στην πλειοψηφία τους, άτομα με βεβαρυμένο ιατρικό ιστορικό, που χρειάζονται συνεχή φύλαξη για να μην βάζουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο, λαμβάνουν από το ελληνικό κράτος τα χρήματα της κατώτατης σύνταξης, τα οποία φυσικά δεν επαρκούν για να καλύψουν με άνεση τη μισθοδοσία, τα τρόφιμα, τα φάρμακα και τους λειτουργικούς λογαριασμούς.
Σε μία τέτοια κατάσταση, με αρκετές εκκρεμείς ανάγκες, τα δύο καινούργια προεδρεία του γηροκομείου ανέλαβαν, πριν από τρία χρόνια, τη διοίκηση της Μονάδας Φροντίδας Ηλικιωμένων στη Βέροια. Ακολούθησαν ριζικές ανακαινίσεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό του κτιρίου, εξορθολογισμός του προσωπικού και των υπηρεσιών, αυστηρός έλεγχος των εξόδων και των προϊόντων, προσθήκη μίας ψυχολόγου και ενός φυσιοθεραπευτή. Η εμπιστοσύνη και το ενδιαφέρον της τοπικής κοινότητας αυξήθηκε. Οι δωρεές, ζωτικές για τη στήριξη του γηροκομείου σε τρόφιμα και φάρμακα, επιτελούνται με απόδειξη δωρεάς. Η επικοινωνία και οι δεσμοί συνεργασίας με τις τοπικές επιχειρήσεις ενδυναμώθηκαν.
Συναντώντας τις δύο προέδρους του γηροκομείου για τη συνέντευξή μας, τις βρήκα να συζητάνε βαθιά συγκεντρωμένες πάνω από δεκάδες δειγματολόγια. Οι παλιές κουρτίνες στο σαλόνι του γηροκομείου έχουν πλέον λιώσει και πρέπει να αλλαχτούν· το κόστος φυσικά καλύπτεται με δωρεά. «Για να καλύπτονται οι ανάγκες του γηροκομείου, πρέπει να υπάρχει εθελοντισμός. Προσφέρουμε τις υπηρεσίες και το χρόνο μας εθελοντικά, όπως και πολλοί άλλοι άνθρωποι στο γηροκομείο, για να προλάβουμε όσα χρειάζονται να γίνουν. Και υπάρχουν πολλά ακόμη πράγματα που πρέπει να γίνουν», δήλωσε η κα. Δόξα Μούρτζιου-Χατζηευστρατιάδου, πρόεδρος του Αδελφάτου του γηροκομείου.
«Η διοίκηση ενός γηροκομείου απαιτεί συνεχή και καθημερινή δουλειά. Πρόκειται για ένα ζωντανό οργανισμό, με έμψυχο υλικό που αντιμετωπίζουν κάθε φορά διαφορετικά προβλήματα συμπεριφοράς και υγείας. Οι περισσότεροι βρίσκονται εκεί γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή· παθαίνουν κατάθλιψη, καταρρακώνονται ψυχολογικά. Η επαφή με τους δικούς τους δεν είναι πάντοτε τακτική. Ποτέ δεν φεύγει από το μυαλό μας ότι έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους και όχι με αντικείμενα», είπε η κα. Μαρία Κάτσιου, πρόεδρος του Δ.Σ. του γηροκομείου.
Το γηροκομείο της Βέροιας αποτελεί μία ταπεινή απόδειξη ότι, ακόμη και στους πιο δύσκολους καιρούς, είναι δυνατόν να βρεθούν λύσεις, επιστρατεύοντας ευρηματικότητα και διάθεση για δουλειά χωρίς δικαιολογίες. Έτσι, οι τελευταίες στιγμές στη ζωή ενός συνανθρώπου μας, θα μπορέσουν να περάσουν όπως αρμόζει, με αδιαπραγμάτευτη στοργή και αξιοπρέπεια.
Στεφανία Βερροιώτου
