Βήματα μπρος και πίσω στο ζήτημα της επαναλειτουργίας της Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας τους τελευταίους μήνες. Μια εξαρχής πολύ δύσκολη ιστορία επανεκκινήθηκε με την πρώτη εκλογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, στη βάση ενός μοντέλου που δεν ανέδιδε και μεγάλη αισιοδοξία στους γνώστες του χώρου και της αγοράς. Στον βαθμό που οι εργαζόμενοι ήταν σύμφωνοι και οι τράπεζες έτοιμες να ενισχύσουν το εγχείρημα δια των κρατικών πιέσεων, συνεχίζεται εδώ και μερικούς μήνες να καλλιεργείται μια παραφιλολογία, στο βάθος της οποίας πάντα ανακαλύπτονται κωλύματα. Κι ανακαλύπτονται επειδή υπάρχουν.
Το μεγάλο ερώτημα που καλούνται να απαντήσουν κυβέρνηση και τράπεζες, είναι το αν με την εν γένει πολιτική τους στην Οικονομία διασφαλίζουν τη συνέχιση της λειτουργίας των υπαρχουσών βιομηχανιών ή άλλων μονάδων. Κι αφού το καταφέρουν αυτό, τότε θα μπορούν να επιχειρήσουν να επαναλειτουργήσουν όποια μονάδα θεωρούν ότι θα έχει βιώσιμη πορεία, λέγοντάς μας και τον τρόπο που θα μπορεί να επιτευχθεί αυτή η προοπτική.
Δεκάδες επιχειρήσεις στην περιοχή μας το τελευταίο διάστημα μαστίζονται από την έλλειψη κεφαλαίων κίνησης. Σ’ αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο, η διατυμπάνιση προσπαθειών με αμφίβολο αποτέλεσμα, για τις οποίες θα δαπανηθούν μεγάλα ποσά, αν μη τι άλλο είναι οξύμωρο σχήμα. Οι πρώτοι που θα έπρεπε να ερωτηθούν και να συμμετέχουν στο όποιο εγχείρημα είναι οι άνθρωποι του κλάδου που παραμένουν στην αγορά. Από την άλλη, αν δεν είμαστε απολύτως σίγουροι γι’ αυτό που κάνουμε, είναι άδικο να γεννάμε ελπίδες σε ανθρώπους που συμπληρώνουν πέντε χρόνια ανεργίας.
Κ.Π.
