Πραγματικά αδιέξοδη η κατάσταση στην ελληνική οικονομία. Εισπρακτικά μέτρα επί εισπρακτικών μέτρων χωρίς σχέδιο και προγραμματισμό, με το βάρος της είσπραξης να πέφτει σε έναν ανοργάνωτο κρατικό μηχανισμό, και την ίδια ώρα τον λαό να αδυνατεί στη συντριπτική του πλειοψηφία να πληρώσει ένα κράτος που περιμένει τα χρήματα… για να πληρώσει. Μύλος…
Τρανό παράδειγμα τα οικογενειακά και τα άλλα επιδόματα αυτής της περιόδου. Αδυναμία πληρωμής από την πλευρά του κράτους με συνεχείς αναβολές, την ίδια ώρα που το ίδιο περιμένει τα χρήματα ΕΝΦΙΑ και άλλες δόσεις εφορίας σήμερα τέλος του μήνα. Και σήμερα πληρώνει βιαίως επιδόματα για να πάει βιαίως ΕΝΦΙΑ.! Μύλος…
Κι φυσικά έπεται συνέχεια, με τα μέτρα που αναμένονται και έχουν ήδη ψηφιστεί.
Μια κυβέρνηση που επί 6 μήνες στηρίχτηκε στη δημιουργική ασάφεια και την υποτιθέμενη σκληρή διαπραγμάτευση, για να καταλήξει βασιλικότερη του βασιλέως αναφορικά με την ανάγκη στήριξης του μνημονίου. Μύλος…
Κι όμως, την αλήθεια την περιγράφουν οι πρωθύστεροι του περσινού Οκτωβρίου αριθμοί. Η Ελλάδα με το ήπιο (‘παιδική χαρά’ σε σχέση με τα σημερινά μέτρα!) μέιλ Χαρδούβελη, αργά ή γρήγορα θα έβγαινε στις αγορές. Η κατάσταση πριν από ένα χρόνο έβαινε προς σταθερότητα. Και τότε, υπερίσχυσε ο μύλος…
Η ατολμία Σαμαρά στις μεταρρυθμίσεις και οι μετέπειτα βίαιη προσφυγή στις εκλογές, αλλά και η νέα λαϊκή επιλογή ημών των καλομαθημένων, του δεύτερου ‘λεφτά υπάρχουν’, αυτή τη φορά με τον γεωγραφικό προσδιορισμό ‘Θεσσαλονίκη’, μας έφερε χρόνια πίσω από το μπροστά που ελπίζαμε. Η ελπίδα που ερχόταν μαράθηκε πριν την ώρα της, κι η χώρα πλέον παραπαίει στα άδεια της ταμεία και των πολιτών της, ατυχώς με μονόδρομο την οριστική αποκόλληση από το άρμα των αναπτυγμένων λαών και των αναπτυγμένων κρατών. Μακάρι να διαψευσθώ παταγωδώς, αλλά δυστυχώς επτωχεύσαμεν ποικίλως.
