Τέσσερις είναι αυτή τη φορά οι διεκδικητές της ηγεσίας του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Και αν δεν κάνω λάθος, τόσοι πολλοί υποψήφιοι μόνο στις εσωκομματικές εκλογές του 1997, όπου επικράτησε ο Κων. Καραμανλής ο νεώτερος, υπήρξαν. Στις 22 Νοεμβρίου, λοιπόν, θα στηθούν οι κάλπες για να εκλεγεί ο όγδοος πρόεδρος στην ιστορία του κόμματος (Καραμανλής ο πρεσβύτερος, Ράλλης, Αβέρωφ.
Άδωνις Γεωργιάδης, Βαγγέλης Μεϊμαράκης, Κυριάκος Μητσοτάκης και Απόστολος Τζιτζικώστας οι διεκδικητές. Ο πρώτος, ο Άδωνις, με ατού τη μαχητικότητα, τον ζήλο και την εργατικότητά του, αλλά με ντεσαβαντάζ την πολύ δεξιά του προέλευση και τις ακραίες πολιτικές θέσεις και απόψεις που κατά καιρούς εκφράζει και που δεν ταιριάζουν σε ένα φιλελεύθερο δημοκρατικό κόμμα όπως είναι η Νέα Δημοκρατία. Ο δεύτερος, ο Βαγγέλης, με τη μεγαλύτερη αποδοχή από τους βουλευτές του κόμματος, με την πείρα του και τη σωφροσύνη του που αποτελούν εγγύηση ενότητας του κόμματος, αλλά με το μειονέκτημα της σχετικά μεγάλης ηλικίας του για την αρχηγία του κόμματος, ενός κόμματος που θέλει και πρέπει να ανανεωθεί σε πρόσωπα και ηλικίες όχι μόνο στην ηγεσία αλλά και στα κατώτερα κλιμάκια, τη στιγμή που έχει να αντιμετωπίσει το “αντίπαλο δέος” που λέγεται Αλέξης Τσίπρας. Ο τρίτος, ο Κυριάκος, με τη ρητορική του, την ευγένειά του, την πολιτική και επιστημονική του κατάρτιση που πανθομολογείται, έχει την ατυχία να τον συνδέουν, πολιτικοί αντίπαλοι εσωκομματικοί και μη, με τον πατέρα του Κων/νο Μητσοτάκη, κατά τη γνωστή ρήση “αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα” και έτσι έχει να κάνει διπλό αγώνα για την αποδοχή του από τη βάση, κάτι που δεν έχουν οι συνυποψήφιοί του. Ο τέταρτος, ο Απόστολος, άφθαρτος, πράος και νέος πολιτικός (μικρότερος σε ηλικία από τον σημερινό πρωθυπουργό), έδειξε ότι ξέρει να κερδίζει τις εκλογικές μάχες ακόμη και ως αντάρτης του κόμματος στο οποίο ανήκει (“ακούω αλλά δεν υπακούω” το σύνθημά του), όπως έγινε με τις περιφερειακές εκλογές και τη συντριπτική του επικράτηση επί του εκλεκτού του κόμματός του, με μόνο σε βάρος του μειονέκτημα ότι εκλεγόμενος πρόεδρος δεν θα μπορεί να συμμετέχει στις συνεδριάσεις αυτής της Βουλής ως μη ων βουλευτής, πράγμα που αναγκαστικά θα οδηγήσει στην ανάγκη ύπαρξης μιας οιονεί διαρχίας στο κόμμα.
Αυτά, πάνω κάτω, είναι τα υπέρ και τα κατά των τεσσάρων μνηστήρων της ηγεσίας στη Νέα Δημοκρατία, που τίθενται στην κρίση της εκλογικής βάσης του κόμματος. Σίγουρα, από τη σωστή επιλογή που θα κάνει στις 22 Νοεμβρίου θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό το μέλλον αυτής της ιστορικής παράταξης, αφού ο νέος ηγέτης πρέπει να δώσει σκληρή μάχη προκειμένου να ξαναφέρει το κόμμα στην εξουσία.
Τ.Π.
