Φίλοι μου, καλή σας μέρα,
πριν ξεκινήσω, να ευχηθώ χρόνια πολλά, στην αγαπημένη μας, που έκλεισε τα 51. Και φυσικά, αναφέρομαι στη Μόνικα, η οποία παρεμπιπτόντως, ήταν φοιτήτρια της νομικής, αλλά την κέρδισε (ευτυχώς για τον ανδρικό πληθυσμό!), το μόντελινγκ.
Σκεφθείτε, τη Μόνικα, συνάδελφο με τη Ζωή, ενώ τώρα είναι συνάδελφος με μένα, αφού ως γνωστό, είμαι το παχουλό μοντέλο!
Αφήνοντας, φίλοι μου, τη Μόνικα, “πηγαίνουμε”, στο Νίκο Κούρκουλο, και στην ταινία του, “ορατότης μηδέν”, στη σκηνή της απολογίας του: “τι φταίει για το ναυάγιο, ερωτάτε, τα καζάνια, απαντά”.
Έτσι και με τον Παναγιώτη, ερωτάτε τι φταίει για το ναυάγιο και δεν μάζεψε τις απαραίτητες υπογραφές, για να είναι υποψήφιος πρόεδρος της ΝΔ και απαντά τα λαζάνια. Τα λαζάνια που δεν ψήθηκαν καλά! Τώρα ως τι ήθελε να διεκδικήσει την αρχηγία, δεν κατάλαβα, ως ζορρό, ως ο κακός ο λύκος, ως …
Η ταινία, αυτή φίλοι μου, εάν είχε τον τίτλο “σοβαρότης μηδέν”, θα ταίριαζε “απόλυτα”, στις εκλογές της ΝΔ.
Συνεχίζει ο Κούρκουλος: “οι κόμβοι 9,10,11, δε μιλούσε κανείς”.
Αντίστοιχα στη ΝΔ, “οι υποψήφιοι, 9,10,11, … δε μιλάει κανείς. Όλοι κρατάμε, ακόμα και την ανάσα μας”.
Συνεχίζοντας: “έχουν κολλήσει τα ελατήρια. Τα ελατήρια κόλλησαν, δεν ανοίγουν. Ο ατμός δε μπορεί να φύγει”.
Στη ταινία της ΝΔ, ο Άδωνις φωνάζει: “έχουν κολλήσει οι υπογραφές. Οι υπογραφές κόλλησαν, δεν αυξάνονται. Η υποψηφιότητά μου, δεν μπορεί να ξεφύγει, προς τα μπρος”.
Και η περιβόητη σκηνή, ολοκληρώνεται με την ατάκα: “τι κάνετε μωρέ, σταματήστε το κάρβουνο. Όχι άλλο κάρβουνο”.
Έτσι και ο απλός πολίτης, φωνάζει: “τι κάνετε μωρέ, σταματήστε τις υποψηφιότητες. Όχι άλλοι … υποψήφιοι!”.
Για αυτό σας λέω, φίλοι μου, σοβαρότης μηδέν, στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το οποίο βρίσκεται σε κώμα, χρόνια τώρα!
Το ζήτημα της εκλογής προέδρου της ΝΔ, είναι μεγάλο και σοβαρό. Μπορεί να σας δημιουργήσει προβλήματα, χωρίς να το καταλάβετε.
Έτσι και με μένα. Παραλίγο, να βρεθώ σε ψυχιατρική κλινική.
Ξέρετε, τι θα πει, να γυρνάς στο σπιτάκι σου και να αντικρίζεις, τη σύζυγο και τον ψυχίατρο να σε περιμένουν.
Γιατρέ μου, να λέει, το έτερον ήμισυ, ο άντρας μου δεν είναι καλά.
Τη Δευτέρα ξύπνησε και με αποκαλούσε, μωρό μου, αγάπη μου, μου πρόσφερε τριαντάφυλλα, την Τρίτη ξύπνησε, όλο νεύρα και έβριζε, την Τετάρτη σηκώθηκε με το βλέμμα της αγελάδας, κοιτούσε στο χάος, ο ένας οφθαλμός προς τα αριστερά, ο άλλος προς τα δεξιά, την Πέμπτη, φώναζε βοήθεια. Σας λέω, δεν είναι καλά!
Κατέβαλλα, φιλότιμες προσπάθειες να εξηγήσω. Τους είπα, ότι τα πράγματα είναι απλά.
Γιατρέ μου, για όλα φταίει η ΝΔ και η εκλογή προέδρου, τόνισα.
Ο επιστήμονας, με κοίταξε περίεργα, άρχισε να με ρωτά εάν πέρασα κοκκύτη, ανεμοβλογιά, ….
Τη Δευτέρα το πρωί, ξύπνησα, τους είπα, αφού είχα δει όνειρο με τον Βαγγέλα. Έχοντας στο μυαλό μου, το λεβέντικο στιλ, τον τρόπο ομιλίας του, τη μουστάκα του, πίστεψα πως είμαι σε χασαποταβέρνα. Σκέφθηκα λοιπόν, να βγω το βράδυ με τα φιλαράκια, για να κάνουμε επιδρομή σε κεμπάμπ. Έπρεπε, όμως να πάρω άδεια από τη σύζυγο. Για αυτό και οι μαλαγανιές, μωρό μου και αμόρε μου και …
Άντε, να σε πιστέψουμε, λέει ο ντοτόρε και εμείς παντρεμένοι είμαστε. Τις άλλες ημέρες, ρώτησε, με αγωνία.
Α, είπα, την Τρίτη σηκώθηκα με νεύρα, διότι είχα δει σε όνειρο, να είναι στο ρινγκ, ο Άδωνις με τον Κυριάκο και να μαλώνουν, ποιος θα με σώσει.
Την Τετάρτη, ξύπνησα σε αφασία, αφού, είχε προηγηθεί όνειρο με την Όλγα τη θεά και την Πέμπτη, φώναζα βοήθεια, γιατί το προηγούμενο βράδυ, είχα δει τον ακατανόμαστο, τον Βαγγέλη Σαμαρά, να με απειλεί, ότι θα επανέλθει δριμύτερος.
Ξέρεις, γιατρέ, του είπα, έχω γράψει και τραγουδάκι, το στρουμφοχωριό, και άρχισα να τραγουδώ:
“γεια σας στρουμφάκια, εμπρός γαλάζια ανθρωπάκια,
τρα λα λα, τρα λα λα
γεια σου Όλγα θεά”,
και συνέχισα,
“επιτέλους ξεκινήσαμε, Άδωνι τη στρουμφίσαμε ,
μην πάτε σε γεύματα, θα έχουμε ανακατέματα, …”
σταμάτα δεν αντέχω άλλο, φώναξε ο γιατρός.
Αυτός κυρία μου, συνέχισε, θα μας τρελάνει όλους. Ελεύθερος, και να μην σε ξαναδώ.
Έτσι, που, λέτε φίλοι μου, τη γλύτωσα.
Και για να τελειώσει και αυτός ο “περίπατος”, έχει μείνει και ένας ακόμη υποψήφιος.
Ο νέος, που είναι ωραίος!
Εάν τον είχα απέναντί μου, θα τον έλεγα, ότι για να πετύχεις, εφόσον εκλεγείς, θα πρέπει να κάνεις “επανάσταση”. Να βρεις τους καλύτερους και να πάρεις μαζί σου.
Οι συνεργάτες σου, οι δικοί σου άνθρωποι, θα πρέπει να “πιάνουν πουλιά στον αέρα”, “τα μάτια τους να πετάνε σπίθες”, “οι σκέψεις τους να είναι πύρινες, φωτισμένες”.
Δεν θα ακούνε, ότι βρέθηκε νερό στον πλανήτη Άρη και θα παίρνουν το λεωφορείο για να πάνε στο γήπεδο Χαριλάου!
