Αδικαιολόγητος ο θόρυβος γύρω από τη σύνθεση του νέου κυβερνητικούς σχήματος. Ανεπαρκές το χαρακτηρίζουν κάποιοι, κατώτερο των περιστάσεων το κατηγορούν άλλοι. Και δικαιολογούν την άποψή τους αναφέροντας κυρίως την περίπτωση Χαϊκάλη, που κατά πώς φάνηκε τοποθετήθηκε εκεί μόνο και μόνο για να καλύψει την ηλεκτρική καρέκλα του υπουργού κοινωνικών ασφαλίσεων που κανείς άλλος δεν δεχόταν. Ίσως σαν ηθοποιός που είναι, θα μπορούσε να παίξει καλύτερα τον ρόλο της Ιφιγένειας, λένε οι κακεντρεχείς. Και μήπως αν έμπαιναν καλύτερα στελέχη στην κυβέρνηση θα γινόταν κάτι διαφορετικό; Υπάρχει κανείς στη χώρα που πιστεύει ότι η διακυβέρνηση γίνεται πλέον από την Αθήνα; Και εκεί που θα βάζαμε έναν υπουργό που πιθανόν να μην άρεσε στη Μέρκελ, γιατί να μη μπει ο Χάϊ-Κάλης, που έχει όνομα που θυμίζει Γερμανία και θα αρέσει στους Γερμανούς…
Αλλά και στη Βουλή κάνει κουμάντο η κυβέρνηση; Ασκεί ή δεν ασκεί την πολιτική της κατ’ εντολή των γερμανών και με τη στήριξη των «γερμανοτσολιάδων» που κατηγορούσε; Εκ του ασφαλούς περνάν τα νομοσχέδια που της υπαγόρευσαν χωρίς να έχει δική της πλειοψηφία, αλλά με τις ψήφους της αντιπολίτευσης. Σαράντα παλικάρια του ΣΥΡΙΖΑ διαχώρισαν τη θέση τους κηρύσσοντας «αντάρτικο», έχοντας όμως τη σιγουριά ότι τα νομοσχέδια θα περάσουν με τις ψήφους των «προδοτών» της κεντροδεξιάς. Και αυτοί το παίζουν «πατριώτες», χωρίς να στηρίζουν τον Αλέξη Τσίπρα. Μια Βουλή του παραλόγου με άλλα λόγια, με την επικεφαλής της να διαδραματίζει πρωτεύοντα ρόλο στον παραλογισμό αυτό. «Από το κεφάλι βρωμάει το ψάρι» λέει ο λαός μας.
«Αντάρτες» βουλευτές το 2015, «αποστάτες» βουλευτές το 1965, πενήντα χρόνια πριν. Τότε τους κεντρώους αποστάτες τους στήριξε η δεξιά αντιπολίτευση για να πέσει η κυβέρνηση και να κυβερνήσουν. Τώρα η κεντροδεξιά αντιπολίτευση δεν στηρίζει τους αντάρτες, αλλά την αριστερή κυβέρνηση για να μην πέσει. Τότε τις εντολές τις έπαιρναν από το παλάτι, τώρα τις παίρνουν από τους γερμανούς και την παρέα τους. Και τότε και τώρα «ξένος δάκτυλος» από πίσω. Αυτοί όριζαν και ορίζουν και εμείς εκτελούμε.
Και οι πατερίτσες, μεθοδευμένα, απαραίτητες. Κακόμοιρη Ελλαδίτσα, πότε θα μπορέσεις να σταθείς στα δικά σου πόδια.
Τ.Π.
