Ένα διαχρονικά επίκαιρο ανέκδοτο από την εμφυλιακή Ελλάδα των… μοναρχοφασιστών και των αναρχοκομουνιστοληστοσυμμοριτών!

Στα πρόθυρα της τρέλας βρίσκονται οι Έλληνες. Οι παρατάξεις στήθηκαν στα γρήγορα (οι ναιίτες και οι οχίτες) και ξεκίνησε μια λεκτική μάχη σκληρών αντιπαραθέσεων, ένθεν, κακείθεν, στα social media. Ευχή μου την ερχόμενη Δευτέρα με τα διαφαινόμενα ασφυκτικά, οικονομικοκοινωνικά γεγονότα, το έθνος να βγει μονιασμένο. Ο τελευταίος ελληνικός εμφύλιος κόστισε στην χώρα εκατόμβη εκατοντάδων χιλιάδων σκοτωμένων νέων και από τις δυο πλευρές. Ρημαγμένες βιομηχανικές και άλλες υποδομές. Χιλιάδες στην προσφυγιά και κυρίως ένα απίστευτο μίσος, το οποίος χρειάστηκαν δεκάδες χρόνια για να ξεπεραστεί. Πάντα επίκαιρο λοιπόν το ανέκδοτο της εμφυλιακής Ελλάδας, όταν η μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας, αν και αμέτοχη πολιτικά με τις δυο πλευρές υπέστη τα χειρότερα. Το 1949 λοιπόν, όταν κορυφώνονταν ο εμφύλιος ένας τσομπάνης βόσκει τα πρόβατα του στο βουνό. Ξαφνικά βλέπει ένα απόσπασμα να κατέρχεται στο σημείο όπου ήταν με το κοπάδι του. “Με ποια πλευρά είσαι πατριώτη;” τον ρωτά ο επικεφαλής του. Ο καημένος ο βοσκός νόμισε ότι ήταν αντάρτες. “Θέλει και ρώτημα σύντροφοι; Με τον Δημοκρατικό Στρατό φυσικά” απαντά. Έλα όμως που για κακή του τύχη ήταν άνδρες του Εθνικού Στρατού! Ο τσομπάνης έφαγε το ξύλο της αρκούδας! Την επόμενη μέρα στο ίδιο μέρος συναντά μια άλλη ομάδα να κατηφορίζει. “Τώρα δεν την ξαναπατάω” σκέφτηκε. “Τι είσαι ρε;” του λέει ο επικεφαλής. “Εμ, τι άλλο, εθνικόφρων είμαι” απαντά. Και πάλι για κακή του τύχη, πέφτει, αυτή τη φορά, σε αντάρτικο απόσπασμα. Και πάλι τρώει το ξύλο της χρονιάς του! Την τρίτη μέρα τα ίδια. “Με ποια πλευρά είσαι;” η ερώτηση.”Παιδιά βαράτε με από τώρα γιατί και εγώ δεν ξέρω με ποιον είμαι” απαντά ο δύστυχος βοσκός, ο οποίος δεν είχε χαμπάρι από….μοναρχοφασίστες και αναρχοκομουνιστοληστοσυμμορίτες! Μήπως τελικά στα σήμερα το ανέκδοτο θα έπρεπε να μας διδάσκει την αναγκαιότητα εθνικής ενότητας;