Μπορεί εμείς οι Έλληνες να μαθαίνουμε τις λαμπρές επιτυχίες της εθνικής μας παλιγγενεσίας το 1821, όταν όλοι ενωμένοι οι πρόγονοι μας κατόρθωσαν να απελευθερώσουν την Πελοπόννησο και μέρος της Στερεάς Ελλάδας, αλλά ποτέ δεν μάθαμε ότι ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος 1823-1825, έληξε με την πτώση του Μεσολογγίου.
Μπορεί να μάθαμε ότι ο ελληνικός στρατός ύψωσε την γαλανόλευκη στην Σμύρνη το 1919, αλλά δεν μάθαμε ότι η άφρων πολιτική συνέχισης της εκστρατείας στα βάθη της τουρκικής ερήμου και η απώλεια της στήριξης των συμμάχων μας, μας οδήγησε τον Αύγουστο του 1922 στην μικρασιατική καταστροφή.
Μπορεί να μάθαμε ότι η Κύπρος ήταν ελληνικό νησί, αλλά δεν μάθαμε ότι στις 17 Ιουλίου του 1974 ο ίδιος ο Μακάριος, τον οποίο η χούντα του Ιωαννίδη προσπάθησε να ανατρέψει με πραξικόπημα δυο μέρες πριν ζήτησε, στο συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ , την επέμβαση της Τουρκίας ως εγγυήτριας δύναμης!
Η ιστορία μας διδάσκει πάντοτε ότι ο εθνικός διχασμός των Ελλήνων οδηγεί στην εθνική καταστροφή.
Με δεδομένο ότι η Τουρκία εδώ και καιρό προκαλεί διαρκώς στο Αιγαίο, επιδιώκοντας ένα «θερμό» επεισόδιο, ώστε να δημιουργήσει τετελεσμένα γεγονότα, απείρως μεγαλύτερα από αυτά στα Ίμια το 1996, το ξημέρωμα της Δευτέρας οφείλει να βρει τους Έλληνες ενωμένους και μονιασμένους.
Θόδωρος Ελευθεριάδης
