Έλεγα πως είναι καιρός να επιστρέψω σε θέματα πολιτικής συμπεριφοράς. Να σχολιάσω την ανικανότητα των πολιτικών μας. Να γράψω για την είσοδο στη Βουλή που για κάθε απλό πολίτη απαιτεί κάποιες εκνευριστικές διαδικασίες, αλλά για τους διαδηλωτές και κάποιους αναρχικούς, αποτελεί «δικαίωμα συνταγματικά κατοχυρωμένο». Να πω και την άποψή μου για την απαίτηση των αστυνομικών να χρησιμοποιούν τις τουαλέτες της Βουλής ή για την υποχρέωσή τους να μεταβαίνουν εποχούμενοι στους αντίστοιχους χώρους του Γενικού Αρχηγείου Αστυνομίας, κατ’ απαίτηση της ρηξικέλευθης Προέδρου της Ελληνικής Βουλής. Να θρηνήσω για μιαν ακόμη φορά μαζί με τους υπόλοιπους πολίτες για την κατάντια της χώρας που εδώ και πολλές δεκαετίες έχει εμπιστευθεί σε «ηγέτες» που γνωρίζουν άριστα μόνο την πολιτική των προσωπικών τους συμφερόντων.
Κάποιοι όμως καλοί μου φίλοι που νοιάζονται για την ψυχική μου ηρεμία, είχαν διαφορετική άποψη: «Γράψε για τα Πιέρια. Για τους Άγιους Πάντες. Για το πανέμορφο δάσος που φιλοξενεί το μοναστήρι και για την ηρωική του ιστορία».
Πράγματι! Μια επίσκεψη εκεί, δεν αποτελεί απλώς μια εκδρομή. Αποτελεί προσκύνημα σε έναν τόπο που κάποτε τον καθαγίασε η θυσία των επτά γυναικών του Σελίου, πριν από 150 χρόνια.
Κάθε χρόνο, Μάρτιο μήνα, ένα στεφάνι που αποθέτουν οι εκπρόσωποι ενός Συλλόγου, κι ένα τρισάγιο της Εκκλησίας, θυμίζει την ηρωική συμπεριφορά κάποιων Ελληνίδων που προτίμησαν να πέσουν στο βάραθρο παρά στα χέρια των μανιασμένων Οθωμανών.
«Μια των ηρωίδων είχε στην αγκαλιά της το βρέφος της που επέζησε θηλάζοντας από τη νεκρή μητέρα του» πληροφορεί ο χρονικογράφος της εποχής.
Το μοναστήρι ερημώθηκε για δεκαετίες. Για να βρεθεί στον προορισμό του σήμερα, με την παρουσία ευσεβών αφιερωμένων γυναικών. Με την αγάπη και τη φροντίδα των μοναχών αυτών, συνεχίζει η ιστορική μονή τον προορισμό της. Και ο προσκυνητής βρίσκει εκεί την ψυχική ανάπαυση και μια εγκάρδια φιλοξενία στο αρχονταρίκι, ενώ τα σπάνιας ομορφιάς λουλούδια του ανθώνα που κοσμεί την αυλή του μοναστηριού, ευφραίνουν την όραση των επισκεπτών.
Όμως «Τα λεφτά όλα» τα έχει το δάσος που περιβάλλει τη Μονή.
Επιβάλλεται άμεσα η φροντίδα για το δρόμο που θα ενώσει τον φανταστικής ομορφιάς αυτόν τόπο με τον κόσμο της περιοχής.
Ο.Σ.
