Σ’ αυτόν τον κόσμο που ζούμε του πολιτισμού και του ευτελισμού, της ανθρωπιάς και της ανθρωποφαγίας, των πολλαπλών θέσεων και αντιθέσεων, του κακού και της καλοσύνης, της ευγένειας και της βαρβαρότητας, ξεχωρίζουν έντονα άτομα που τους χαρακτηρίζουμε «ανθρώπους χαμηλών τόνων».
Ανάμεσα σ’ αυτούς τους ανθρώπους ήταν και ο ταλαντούχος Αρχιτέκτονας Αδάμος Καπρίνης. Η έμφυτη του ηρεμία, η ευγένεια ψυχής, η διαλλακτικότητα και αξιοσύνη ήταν ευδιάκριτα χαρακτηριστικά του ανθρώπου που πρόσφατα «αποχαιρέτησε τη ζωή». Τέλειος οικογενειάρχης, σύζυγος και πατέρας.
Με την ευαισθησία που τον διέκρινε, έδωσε σε πολλά κτήρια της πόλης χαρακτηριστικά της Βεροιώτικης αρχιτεκτονικής αισθητικής, στην οποία είχε ιδιαίτερη εκτίμηση και θαυμασμό.
Η αγάπη του για τη γενέτειρά του τον έπεισε άλλωστε, μετά τις σπουδές του στην Εσπερία να επιστρέψει στη Βέροια για να ασκήσει το επάγγελμά του.
Η ασίγαστη αγάπη του και η λατρεία του στην παραδοσιακή αρχιτεκτονική, τον έκανε να την εκφράσει, αφιλοκερδώς, σε δημόσια κτήρια (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, Γηροκομείο, Επιμελητήριο, Εθνική Τράπεζα και πολλά άλλα) που δεν αναφέρθηκαν από ευδιάκριτη σεμνότητα.
Σε κάποια ωραία συγκυρία για την πόλη «συναντήθηκαν» τρεις αυτόχθονες διακεκριμένοι Βεροιώτες που δίκαια τους ανήκει ο χαρακτηρισμός του ευπατρίδη και κόσμησαν την πόλη με την εμπνευσμένη προσφορά τους σε ένα θαυμάσιο κτήριο Πολιτισμού. Είναι χρέος να αναφερθούν οι αείμνηστοι επώνυμοι αυτοί πολίτες:
α) Αντώνιος Αντωνιάδης (φαρμακοποιός), δωρητής μεγάλης αξίας οικοπέδου
β) ο Αδάμος Καπρίνης, αρχιτέκτων μηχανικός. Μελέτη, επίβλεψη, διακόσμηση, έντονα χαρακτηριστικά τοπικής Αρχιτεκτονικής.
γ) Γεώργιος Τσαλέρας, Δήμαρχος, οραματιστής και πραγματοποιός του έργου, μοναδικού στο είδος του.
Η ευλογημένη – θα έλεγα – αυτή τριάδα πραγματοποίησε αυτήν την πανέμορφη Εστία, που θα μείνει στους αιώνες. Ο φάρος του πολιτισμού και ο διά βίου χώρος προσφοράς: στο πνεύμα, στη δημιουργία, κάθε μορφή ανθρώπινης αισθητικής υψηλού επιπέδου αλλά και σε ανεκτίμητης αξίας δημιουργήματα.
Όλα αυτά βέβαια πάντοτε θα εμπλουτίζουν την ανάγκη αναδρομής στη μνήμη της πόλης.
Μιχ. Μαρμαράς
