Τη Μ. Πέμπτη μια μεγάλη Βεροιώτικη παρέα, ξεκινήσαμε με προορισμό τα δύο όμορφα νησιά. Την Ίμβρο και την Τένεδο. Δεν θα περιγράψω τη διαδρομή. Θα ξεκινήσω από την άφιξή μας στην Καλλίπολη, μικρή τουρκική πόλη. Από εκεί και μετά μπερδεύονται μέσα μας η φαντασία, το συναίσθημα, συγκίνηση, προβάλλουν μπροστά μας ανάμικτα η μυθολογία με την σύγχρονη ιστορία. Έλλη και Φρίξος στον Ελλήσποντο. Τρωϊκός Πόλεμος στα Παράλια της Μ. Ασίας, να και το μεγάλο μουσείο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Και ξαφνικά με ένα μικρό πλοιάριο χωρίς να φοβόμαστε τον τρελό αέρα που φυσούσε πατάμε στα άγια χώματα της Τενέδου. Τί να πρωτοπεριγράψω; Την ομορφιά που απλόχερα χάρισε η φύση στο νησί; Στενά πλακόστρωτα σοκάκια, όμορφα σπιτάκια, τις λιγοστές ελληνικές φωνές όλο κι όλο 26 Ελλήνων που τάχθηκαν εκεί σ’ ένα ξεχασμένο μικρό κομμάτι Ελλάδας να φυλάνε Θερμοπύλες! Η συγκίνηση μεγάλη στα χείλη των λιγοστών Ελλήνων. Δύο λέξεις, Ελλάδα-Ορθοδοξία. Απερίγραπτη η Αποκαθήλωση που έγινε για χατίρι μας το απόγευμα. Μια χούφτα Έλληνες στο πουθενά με έναν υπέροχο ιερέα να ψάλλουμε το “Ω ευσχήμων Ιωσήφ”.
Και από εκεί στην Ίμβρο. Μεγαλύτερο νησάκι έδρα του Μητροπολίτη Ίμβρου και Τενέδου. Απίθανη υποδοχή που μας επεφύλαξε. Άγια η μορφή του. Τη φτώχεια και τη λιτότητα που επικρατούσε γύρω μας την εξαφάνισαν τα λόγια του Δεσπότη. «Είμαστε λίγοι, αλλά αμέτρητοι. Γεμάτοι Ελλάδα και Ορθοδοξία. Δάκρυα τρέχουν από τα μάτια μας, άγια η μορφή του Δεσπότη. Ένας μικρόσωμος άνθρωπος, γλυκός και ήρεμος που φάνταζε μπροστά μας γίγαντας της Ορθοδοξίας μας. Κι ύστερα το βράδυ στην Ανάσταση ανακατεμένοι με τους ντόπιους καμιά εξηνταριά όλοι κι όλοι ψάλλαμε δυνατά το Χριστός Ανέστη και ήταν σα να φωνάζαμε εδώ είναι Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν έχει σύνορα. Τί να πρωτογράψω για τα χωριά φαντάσματα που άφησαν οι Έλληνες; Λίγη ζωή στο χωριό, του Πατριάρχη μας Βαρθολομαίου. Με πείσμα το κρατούν ζωντανό οι λιγοστοί Έλληνες. Δεύτερη Ανάσταση. Μπορεί να μην είχε τη μεγαλοπρέπεια των δικών μας εκκλησιών (έγινε μέσα σε μια απλή αίθουσα στολισμένη με την αγάπη και τη συγκίνησή μας). Και ύστερα ήρθε η επίσκεψή μας στο Ελληνικό Δημοτικό Σχολείο. Δύο μόνο οι μαθητές. Τί να πούμε. Απίθανη βέρα Ελληνίδα η δασκάλα, πιστή στην Ελληνική παιδεία. Μεγάλο το έργο της. Καινούργιο Ελληνικό κρυφό Σχολειό.
Φτάσαμε στην ώρα της επιστροφής. Θα ήταν παράλειψή μου να μην ευχαριστήσω δημόσια το πρακτορείο ταξιδίων «Αχιλλέας Τουρς» για την άρτια οργάνωση της εκδρομής. Θερμά συγχαρητήρια στην εκπρόσωπό του την Ελένη κόρη του αείμνηστου Αχιλλέα Αλατσίδη. Ξεπέρασε και την καλύτερη ξεναγό. Άξια διάδοχος του πατέρα της.
Μία εκδρομεύς
