«Ήταν στραβό το κλήμα, το έφαγε και ο γάϊδαρος…»
Κάπως έτσι μοιάζει η κατάσταση με τις εισαγωγικές επιχειρήσεις της χώρας μας που δεν μπορούν να εισάγουν πλέον ούτε καρφίτσα από το εξωτερικό αν δεν προκαταβάλουν το 100% της αξίας τους. Ίσως είναι και η χαριστική βολή για μια μεγάλη μερίδα της δεινοπαθούσας τα τελευταία χρόνια ελληνικής επιχειρηματικής δραστηριό-τητας.
Δεν έφτανε που οι τράπεζες έχουν σφίξει γερά την «κάνουλα» και μόνο κατ’ εξαίρεση και με αυστηρές προϋποθέσεις χρηματοδοτούν την αγορά, ήρθε και ο απόθαρρος από το εξωτερικό. Παλαιότερα μπορούσαν οι ελληνικές εταιρίες να αγοράζουν είδη από το εξωτερικό (Γερμανία, Αυστρία κ.λπ.) με μία μικρή προκαταβολή και με εξόφληση κατά την παράδοση του εμπορεύματος. Σιγά-σιγά όμως, από το 2011 και μετά, οι ξένοι προφανώς φοβούμενοι τις εξελίξεις στη χώρα μας, ζήτησαν περισσότερες εγγυήσεις, μη αρκούμενοι στην προκαταβολή ούτε και του 50% της αξίας των εμπορευμάτων. Ζήτησαν εγγυητική επιστολή τράπεζας για να στείλουν εμπορεύματα στην Ελλάδα. Επόμενο ήταν, ο κύκλος των εισαγωγέων της χώρας μας να περιοριστεί σημαντικά, αφού οι τράπεζες με πολύ φειδώ εξέδιδαν τέτοιες εγγυητικές επιστολές. Χιλιάδες επιχειρήσεις σταμάτησαν ή μείωσαν τη δραστηριότητά τους, αφήνοντας στο δρόμο αμέτρητους εργαζόμενους και δημιουργώντας άθελά τους σοβαρή ρωγμή στην ομαλή λειτουργία και τροφοδοσία της αγοράς.
Και ήρθε και το τελικό χτύπημα. Εδώ και λίγες ημέρες ούτε εγγυητικές επιστολές τραπεζών δέχονται οι ξένοι εισαγωγείς, προφανώς μη έχοντας εμπιστοσύνη ούτε σ’ αυτές. Ζητούν… προεξόφληση του εμπορεύματος και επιβάλλουν ως «καπέλο» τα έξοδα ασφάλισης του προϊόντος, αλλιώς δεν πουλάνε. Και άντε τώρα να βρεις τα απαραίτητα κεφάλαια και να προπληρώσεις και μάλιστα καπελωμένο το 100% της αξίας της εισαγωγής που θα κάνεις! Πόσες ελληνικές επιχειρήσεις έχουν αυτή την εποχή τη δυνατότητα να κάνουν κάτι τέτοιο, όταν οι τράπεζες χρηματοδοτούν με το σταγονόμετρο και ο τζίρος της αγοράς έχει πέσει κατακόρυφα; Ίσως βρεθούν κάποιες, αλλά θα είναι ελάχιστες…
Αυτή η κατάσταση επικρατεί πλέον στις επιχειρήσεις που κάνουν εισαγωγές από το εξωτερικό, και προφανώς, όσες κατορθώνουν και εισάγουν, είναι αναγκασμένες λόγω του υψηλού κόστους, των ειδικών συνθηκών που γίνονται οι εισαγωγές και του «καπέλου» που της φοράνε οι ξένοι, να ανεβάζουν την αξία του προϊόντος στην ελληνική αγορά Έτσι μόνο, έστω και λίγες, θα μπορέσουν και πρέπει να επιβιώσουν. Αρκεί, όμως, να συνεχίζουν να βρίσκουν καταναλωτικό κοινό, που θα έχει την ανάλογη αγοραστική δύναμη. Γιατί οι κρίκοι της «αλυσίδας» που ρυθμίζουν την προσφορά και τη ζήτηση στην ελληνική αγορά, έχουν ζοριστεί τόσο πολύ που είναι έτοιμοι να σπάσουν…
Τ.Π.
