Του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα, Διπλ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Φίλοι μου, καλή σας μέρα,
γνωρίζω ότι σήμερα αρκετοί, ίσως και πολλοί, μπορεί να δυσαρεστηθείτε, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά. Είναι αδύνατον να είμαι πάντα αρεστός. Που λέτε, λοιπόν, θα σας παρουσιάσω την περίοδο της μεταπολίτευσης με το γνωστό σε όλους μας παραμύθι: τη χιονάτη και τους επτά νάνους.
Όταν γεννήθηκα, το 1967, μία κρύα νύχτα του χειμώνα, με πολύ χιόνι, γεννήθηκε ταυτόχρονα και μία πανέμορφη κοπέλα με δέρμα λευκό σαν το χιόνι, χείλη κόκκινα σαν το αίμα και μαλλιά μαύρα σαν τον έβενο. Δεν ήταν άλλη από τη Χιονάτη, την πατρίδα μου, που τότε άρχισα να την αντικρίζω.
Στο παραμύθι μας όμως, όπως γνωρίζετε, υπάρχει και μία άλλη γυναίκα, όμορφη μα ματαιόδοξη, κακιά, υπερήφανη. Αφού δεν άντεχε κάποια άλλη να ξεπεράσει την ομορφιά της, δεν είναι άλλη από την παγκοσμιοποίηση.
Τα χρόνια πέρασαν και όταν φθάσαμε στο 1974, όταν δηλαδή η Χιονάτη ήταν επτά χρονών, ο μαγικός καθρέφτης απάντησε στην κακιά βασίλισσα πως τώρα η ωραιότερη γυναίκα είναι η Ελλάδα, μια χώρα ελεύθερη. Η βασίλισσα διέταξε έναν κυνηγό να πάρει το παιδί στο δάσος και να το σκοτώσει. Η Χιονάτη – Ελλάδα άρχισε να τρέχει για να σωθεί, ώσπου έφθασε σε ένα σπιτάκι που το λέγανε μεταπολίτευση. Εκεί ζούσαν οι επτά νάνοι, οι επτά πρωθυπουργοί της μεταπολίτευσης.
Η Χιονάτη μας, λοιπόν, άρχισε να ζει σε αυτό το σπιτάκι το 1974. Αρχικά ήταν ο πρωθυπουργός Κων. Καραμανλής, ο οποίος πιστεύω ότι ήταν ο σοφός νάνος. Προσπάθησε να ανασυντάξει τη χώρα, έδωσε έμφαση στις υποδομές και στην ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Δεν κατάφερε όμως να πραγματοποιήσει μεταρρυθμίσεις για τον συγχρονισμό του ελληνικού κράτους, με αποτέλεσμα να παραμείνουμε με τις δομές της δεκαετίας του ’50 και του ’60.
Στη συνέχεια ανέλαβε ο Α. Παπανδρέου, που θα του δώσω τον τίτλο του καλόκαρδου νάνου. Προχώρησε σε γρήγορη αναδιανομή πλούτου με μεγάλες κοινωνικές παροχές και δημιούργησε μία “νέα τάξη πραγμάτων”. Παρ’ όλα αυτά εκσυγχρονισμός του κράτους δεν επετεύχθη και υπήρξαν ταυτόχρονα και αρκετά αρνητικά χαρακτηριστικά που παγιώθηκαν στην ελληνική κοινωνία.
Κατόπιν ανέλαβε ο κ. Μητσοτάκης, ο συναχωμένος νάνος. Κρύωσε γρήγορα και τον έριξε ο γνωστός σε όλους μας κ. Σαμαράς. Προσπάθησε να εξορθολογήσει το κράτος και να το φιλελευθεροποιήσει, αλλά δεν τα κατάφερε λόγω των αντιδράσεων της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και του μεγαλύτερου τμήματος του κόμματός του.
Ακολούθησε ο κ. Σημίτης, ο ντροπαλός νάνος. Κανείς δεν περίμενε να φθάσει στη θέση του πρωθυπουργού. Εισήχθη η χώρα στην ΟΝΕ με πλασματικά στοιχεία, το γλεντήσαμε με το χρηματιστήριο, μας προετοίμασε για τους Ολυμπιακούς αγώνες (μεγάλα έργα για εργολάβους – εταιρείες, αλλά χωρίς σχεδιασμό για την μετέπειτα αξιοποίησή τους). Στη μάχη που δόθηκε στο κόμμα του, επικράτησε η παραδοσιακή πλευρά και μεταρρυθμίσεις δεν τελεσφόρησαν.
Ο πέμπτος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης ήταν ο κ. Καραμανλής ο νεότερος, που του ταιριάζει ο νάνος υπναράς. Ξεκίνησε “σεμνά και ταπεινά” την πρώτη διετία, αλλά την επόμενη τριετία λόγω της αδράνειας, της κακοδιαχείρισης, της μεγάλης επέκτασης του κράτους (εκατοντάδες χιλιάδες προσλήψεις), του υψηλού δανεισμού, απέτυχε παταγωδώς. Στα θετικά του, η προσπάθεια για χάραξη εξωτερικής πολιτικής.
Ο έκτος νάνος, ο χαζούλης. Πέρασε και δεν κατάλαβε. Το γνωστό σε όλους “λεφτά υπάρχουν”, η ενημέρωση των αγορών ότι οι έλληνες είναι τεμπέληδες και διεφθαρμένοι, μνημόνια, ΔΝΤ, … κανό και αθλητισμός, σε ένα περιβάλλον εθνικής κατάθλιψης.
Ο τελευταίος νάνος, είναι ο γκρινιάρης, η “αδυναμία” μου. Ο μίστερ σαξές στόρυ. Φτώχεια, ανεργία, παραμύθια της Χαλιμάς, έφορας τσουνάμι, διάλυση του κοινωνικού ιστού της χώρας και … τόσα άλλα. Γκρινιάζει διαρκώς ότι ο ελληνικός λαός δεν κατάλαβε το σχέδιο σωτηρίας που έθεσε σε εφαρμογή. Να είναι καλά εκεί που βρίσκεται και εκεί που θα τεθεί σε λίγο. Στο περιθώριο.
Όλοι γνωρίζουμε τι συνέβη στη Χιονάτη. Έπεσε κάτω νεκρή. Οι νάνοι, μην μπορώντας να την συνεφέρουν, την θρήνησαν για τρία μερόνυχτα και έπειτα, επειδή παρέμενε όμορφη, την έκλεισαν σε ένα γυάλινο φέρετρο και σκάλισαν με χρυσά γράμματα το όνομα και την καταγωγή της βασιλοπούλας.
Μπορεί οι πρωθυπουργοί να προσπάθησαν, αλλά ήταν νάνοι και δεν μπόρεσαν να τη σώσουν.
Η μεταπολίτευση, ολοκληρώθηκε λοιπόν. Έλαβε τέλος. Τώρα αναμένουμε να δούμε ποιο θα είναι το βασιλόπουλο που θα τη σώσει, διότι ως γνωστόν η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει!
