Κύριε Διευθυντά,
Όταν ο Ελληνικός λαός υποβάλλεται σε πρωτοφανείς και δυσβάσταχτες θυσίες (πλην βέβαια των κοινοβουλευτικών μας αρχόντων, που αρκούνται σε μια συμβολική συμμετοχή σ’ αυτές), για να βγει η χώρα μας από την άβυσσο που μας έριξαν, αυτοί οι ίδιοι συμπολιτευόμενοι και αντιπολιτευόμενοι, είναι τουλάχιστον εξοργιστικό να βλέπεις μια τεράστια σε έκταση και σε υποδομές περιοχή (αυτή του Β’.Σ.Σ) που βρίσκεται σε επαφή με τον πολεοδομικό ιστό της πόλης, να μένει ανενεργή επί τόσο διάστημα, αντί να καλύπτει τις στεγαστικές ανάγκες των Δημόσιων υπηρεσιών του Νομού μας, συντελώντας έτσι στην εξοικονόμηση αρκετών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ από τα καταβαλλόμενα ενοίκια.
Αλλά αγαπητοί και δραστήριοι ενεργοί πολίτες μην αυταπατάσθε. Εσείς πολύ σωστά προτείνετε και προσπαθείτε, δυστυχώς όμως δεν πρόκειται να γίνει τίποτα.
Εδώ δεν έγινε κάτι πολύ απλό.
Επί πολύ χρονικό διάστημα (και ποιος ξέρει πόσο ακόμα) το παλιό Δικαστικό Μέγαρο, που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, μένει άδειο και σταδιακά ερημώνεται, αντί να στεγάσει έστω και μια Δημόσια Υπηρεσία.
Θα μου πείτε, τι ρόλο θα παίξουν μερικές δεκάδες χιλιάδες Ευρώ, μπροστά στα εκατοντάδες δισεκατομμύρια που χρωστάμε.
Θα σας απαντήσω, ότι εκτός από το πατροπαράδοτο και δυστυχώς ξεχασμένο λαϊκό ρητό «φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι», υπάρχει και η αξία του καλού παραδείγματος. Δεν μπορεί να καλείς, τάχα συντετριμμένος τον Ελληνικό λαό να σφίγγει συνεχώς μέχρι ασφυξίας το ζωνάρι και εσύ να αδιαφορείς για την εξοικονόμηση αρκετών δεκάδων ή εκατοντάδων χιλιάδων Ευρώ.
Και κάτι τελευταίο.
Ξέρετε πόσες άραγε Ελληνικές πόλεις έχουν το Διοικητήριο τους χιλιόμετρα εκτός του πολεοδομικού ιστού τους;
Θα μου πείτε πως δεν υπάρχει χώρος πιο κοντά!
Έλα όμως που υπάρχει, και είναι του Δημοσίου, και είναι οικοδομημένος, και παραμένει αχρησιμοποίητος.
Δυστυχώς γι’ αυτό επτωχεύσαμε.
Με εκτίμηση
Ένας προβληματισμένος πολίτης
Πάρης Παπαγεωργίου
Υ.Γ. Κατά την πετρελαϊκή κρίση του 1991 – 1992 η τότε κυβέρνηση έδωσε εντολή τα Δημοτικά φώτα να μειωθούν στα μισά και να σβήσουν οι φωταψίες στους κόμβους των Εθνικών οδών.
Το οικονομικό κέρδος μηδαμινό.
Αλλά το παράδειγμα για τον Ελληνικό λαό που του ζητούσαν εναγωνίως «οικονομία στο ρεύμα» ανυπολόγιστης αξίας.
