Του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα, Διπλ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Οι παρακάτω γραμμές πληκτρολογούνται, κατ’ αρχάς, στο πλαίσιο της συγνώμης που αισθάνομαι ότι πρέπει να ζητήσω από τους δικούς μου ανθρώπους, συγγενείς και “φαν κλαμπ”! Το γνωρίζω ότι ο προπάππους μου, με μία γκλίτσα δύο μέτρα, και ο παππούς μου, ο μπαρμπά Γιάννης με τη μουστάκα του, θα αισθάνονται ντροπή για τον απόγονό τους, αλλά τι να κάνω. Έχω αδυναμίες! Και ο μπαμπάκας μου, καλή του ώρα, δεν θα χαίρεται ιδιαίτερα για το “λεβέντη” του, δύο μέτρα φάρδος, αλλά αυτά έχει η ζωή. Κατά βάθος θα περίμενε να γίνω σεξ σύμπολ, αλλά δεν φταίω εγώ, οι πίτσες και οι μακαρονάδες τα φταίνε όλα, πατέρα!
Οφείλετε να με καταλάβετε και μένα. Μπορείτε να φανταστείτε πώς ένιωσα στο σούπερ μάρκετ που πήγα, όταν δεν βρήκα τα αγαπημένα μου μακαρόνια; Πως αισθάνθηκα όταν η πωλήτρια μου ανακοίνωσε τέρμα η μερέντα; Τέλος και η τυροσαλάτα;
Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου.
Πως νιώθει ο κ. Βενιζέλος που του δώσανε μικρό γραφείο;
Πως αισθάνεται, άραγε, ο Βαγγέλας χωρίς το γερμανικό αυτοκίνητο που του μαγείρευε, του έκανε μασάζ και παρέα τις κρύες νύχτες του χειμώνα;
Πως θα νιώσει ο κ. Αβραμόπουλος, εάν δεν έχει κόκκινο χαλί να πατά;
Πως θα νιώσει η κ. Τζάκρη, εάν τις απαγορευθεί η είσοδος σε μπαρμπέρικα;
Έτσι ένιωσα και εγώ. Καταστροφή. Σα να έχανε ο Ολυμπιακός από τη Βέροια!
Και γιατί όλα αυτά, παρακαλώ; Επειδή ένας “κακομαθημένος” πρόεδρος δεκαπενταμελούς (σου άρεσε Αντώνη!), αποφάσισε να κάνει τον νταή στην κουκλάρα μου, στη γυναικάρα μου, στη γυναίκα των ονείρων μου!
Για αυτό και αποφάσισα να της στείλω μία επιστολή που θα τις εκφράζω τα συναισθήματά μου. Να της ζητώ συγχώρεση για τους κακούς Έλληνες, και να την παρακαλέσω για … την τυροσαλάτα μου και την μερέντα μου.
Αξιότιμη κ. Καγκελάριε,
θα ήθελα να σας πω κάτι σημαντικό, που θα βοηθήσει στη σχέση μας.
Από την πρώτη μέρα που σας είδα στην ασπρόμαυρη τηλεόρασή μου (άραγε πόσο ετών να είστε!) μού κινήσατε το ενδιαφέρον. Θέλετε τα τσακίρικα τα μάτια σας, τα απίστευτα ταγεράκια, ο τρόπος που πανηγυρίζετε όταν βάζετε γκολ… μου ταράξανε το είναι μου. Αμέσως σας τοποθέτησα σε μία σημαντική θέση στη ζωή μου. Θα ήταν άδικο να μην γνωρίζετε, ότι στο ελλαδιστάν υπάρχει ένας άνθρωπος – εγώ, που σας αγαπά τόσο πολύ και ταυτόχρονα σας νοιάζεται.
Δεν μπορώ να σας ξεχάσω, σας αγαπώ, σας αγαπώ, μην με αφήνετε μοναχό!
Σ’ αγαπάω Άνγκελά μου και δε θέλω να σε χάσω. Είσαι κάτι μοναδικό για μένα. Δεν είναι μόνο ότι είμαι καψούρης μαζί σου, είναι που νιώθω ότι με συμπληρώνεις. Όταν με αγκαλιάζεις, η καρδιά μου χτυπά δυνατά. Όταν οσμίζομαι τη μυρωδιά του ευρώ σου, ριγώ από ευτυχία.
Σε παρακαλώ μην με αφήσεις. Δεν θα αντέξω τη χυλόπιτά σου. Θα πάω για ψυχανάλυση στον Σόιμπλε!
Σε αγαπάω με όλο μου το είναι.
Εκλαμπροτάτη,
όπου και να είστε, κάντε μου ένα νεύμα. Μία μόνο κίνηση του στιβαρού χεριού σας. Δείξτε μου ένα πενηντάρικο, ένα μωβ, ένα κίτρινο, κάτι τέτοιο τέλος πάντων.
Σας παρακαλώ, μη μου το κάνετε αυτό.
Μη με αφήσετε χωρίς ευρώ!
Έχετε κάνει μεγάλη ζημιά στο μυαλό μου. Σας αρέσει να με βλέπετε να υποφέρω; Η ζωή δεν έχει νόημα χωρίς την παρουσία σας. Δεν γίνεται να χωρίσουμε.
Σας αγαπώ, σας αγαπώ,
θέλω μόνο ευρώ!
Λοιπόν, αρχηγέ της νέας Γερμανικής Ευρώπης,
σου ζητώ συγγνώμη εκ μέρους ενός αγνώμονα λαού, που τολμά ακόμη να θυμάται! Ενός λαού που τολμά, άκουσον, άκουσον να μιλά! Που τολμά να θέλει παιδεία και υγεία. Που επιθυμεί έναν άλλο κόσμο, ανθρώπινο. Που θέλει την αξιοπρέπειά του. Που φωνάζει ότι είναι άνθρωπος και όχι αριθμός. Που …
Λοιπόν, Γερμανικό θαύμα, σου θυμίζω ότι οι εταιρείες σου μεγαθήρια, είναι αυτές που πριν από λίγες δεκαετίες στηρίζανε τον παρανοϊκό με το μουστάκι, που χρηματοδοτούσανε τον αιμοσταγή δολοφόνο, που χρησιμοποιούσαν χιλιάδες κρατουμένους ως εργαζόμενους, που φροόντισαν να σπείρουν το θάνατο και τον όλεθρο.
Έρχεσαι και μου λες ότι αποκήρυξες τον ναζισμό; Ε και; Μπορούσες να πεις κάτι άλλο; Τι θα έλεγες; Ότι επικροτείς; Ότι υποστηρίζεις;
Ο ναζισμός – φασισμός δεν αποκηρύσσεται με λόγια, αλλά με έργα, με πράξεις. Ακριβώς τα ίδια επιδιώκεις και τώρα, αλλά με διαφορετικό μέσο. Αντί για σφαίρες, χρησιμοποιείς το ευρώ.
Και για να τελειώνουμε. Απέναντί μου και στους προγόνους μου, είσαι ένοχη έως ότου ζητήσεις συγγνώμη και την κάνω αποδεκτή. Μέχρι τότε, σε παρακαλώ, βγάλε το σκασμό!
