Η κ. Κολτσάκη, μου έκανε την τιμή να προλογίσω την ποιητική της συλλογή, γραπτά, και το έκανα με πολλή ευχαρίστηση προ πολλού καιρού. Το ότι ζήτησε να προλογίσω και τη σημερινή της γιορτινή εκδήλωση, με ξάφνιασε, δεν το περίμενα. Το κάνω όμως με εξίσου μεγάλη ευχαρίστηση, γιατί έχω να πω, πως ο κόπος που καταβλήθηκε, για να φτάσουμε από το τότε στο σήμερα, είναι, το γνωρίζω καλά και το καταθέτω, ένας άθλος της Μαρίας, άξιος κάθε τιμής.
Σε κάθε τόπο η ποίηση έχει την αξία της. Συνήθως προηγείται του πεζού λόγου. Είναι η ποίηση ανάδευση ψυχής, έκφραση μύχιων συναισθημάτων, διάλογος – επαφή με τη φύση, πνευματική πνοή, δύναμη, ανάκλιντρο ανάπαυσης του γράφοντος και του αναγνώστη. Η Νάουσα μας έδωσε ποιητές και λογοτέχνες. Γράφουν και σήμερα αρκετοί, όπως και ζωγραφίζουν, δεν βγαίνουν όμως στην επιφάνεια. ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΝΙΚΑΝ – λέγει ο Πλούταρχος – ΤΟ ΘΑΡΡΕΙΝ. Ίσως, κύριοι του πολιτισμού, κάτι μπορεί να γίνει στο επίπεδο αυτό με πρωτοβουλία σας από το “Κοινό”.
Η κυρία Κολτσάκη είχε αυτό το θάρρος και μας κάνει ένα ωραίο δώρο. Δίδει με αγάπη σε όλους μας τα πρωτόλεια ποιήματά της. Μας δίδει συγχρόνως και ένα παράδειγμα. Να κάνουμε ό,τι μπορούμε ο καθένας για την προαγωγή αυτού του τόπου. Και μπορούμε όλοι να κάνουμε κάτι. Δεν έχει σημασία σε ποιον τομέα. Δίνουμε ό,τι έχουμε. Και αν ψαχθούμε, όλοι έχουμε, ιδιαίτερα οι νέοι.
Επιτρέψτε μου να αναφερθώ σε έναν νέο αυτής της πόλης. Σπούδασε στην Αθήνα, σε δύσκολους καιρούς, φιλολογία. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία, διηύθυνε τα Ζαφείρια διδασκαλεία της Φιλιππούπολης, την Εμπορική σχολή της Χάλκης, την εθνική βιβλιοθήκη της Ελλάδος, χρημάτισε σύμβουλος του ελεγκτικού συνεδρίου και έγραψε:
“Ομηρική θεολογία” (1876),
“Ιστορία των Αθηνών από Χριστού γεννήσεως μέχρι του έτους 1821” (1887), “Πλατωνικοί Διάλογοι” (1888),
“Τα αίτια της πτώσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας” (1891).
Το έργο του Ναουσαίου αυτού φιλολόγου “Ιστορία των Αθηνών” επανεκδόθηκε στις μέρες μας. Το 2006 από τον οίκο “Κάκτο”, και το 2010 από την Α.Ε. Νίκας/Ελληνική Παιδεία.
Αυτού του Ναουσαίου, ντοκουμέντο αγάπης προς την Πατρίδα του, ένα ανέκδοτο, ερευνητικό μου εύρημα, το προσφέρω δώρο στη Μαρία, θα το χαρεί πολύ και ο Κώστας. Είναι μια επιστολή απάντηση προς τον Ευστάθιο Στουγιαννάκη, τον ιστορικό της Νάουσας, με ημερομηνία 2 Αυγούστου 1915 και τόπο αποστολής την Αθήνα: Πάρνηθος 5. Υπογράφεται από τον Γεώργιο Κωνσταντινίδη του Κ. ή Γιώργο Κώστα Κολτσάκη.
Με τη γνώση ότι ο “Παρνασσός” έχει ψηλώσει πολύ στους αιώνες, και για να παραφράσω το της Γραφής “ού παντός πλειν ες Κόρινθον”, δεν είναι εύκολο να ανεβεί κανείς στον “Παρνασσό”, το προσφέρω στην κ. Μαρία Κολτσάκη με την ελπίδα, την ευχή και τη βεβαιότητα, θα έλεγα, ότι θα μας δώσει πονήματα στο μέλλον ποιητικής ωριμότητας, συμβολή στο να ψηλώσει και το δικό μας ανταριασμένο βουνό, το Βέρμιο.
