Την αναζήτηση της χαμένης μας παιδικότητας. Αυτό μου θυμίζουν τα Χριστούγεννα και οι γιορτές γενικότερα, που ζουμάρουν σε ελάχιστες ασπρόμαυρες φωτογραφίες και με ένα σκαλιστήρι μνήμης αρχίζουν δουλειά…
Μια γιορτούλα στο σχολείο και μετά 15νθήμερες διακοπές, γλυκά και κυρίως σιροπιαστά που μοσχοβολούσαν όλο το σπίτι (ολίγον απαγορευμένα για να έχουμε να κερνάμε), κάλαντα στη γειτονιά, ένα δεντράκι στη γωνία του σαλονιού με μια φάτνη από κάτω, στολισμένα όλα με βαμβάκι για να φαντάζουν χιονισμένα κάτω από τα λευκά, σε σχήμα μαργαρίτας φωτάκια, ο αφρός ξυρίσματος στο πρόσωπο του μπαμπά που γινόταν στα μάτια μου από Βασίλης, Άγιος Βασίλης και η βασιλόπιτα της μαμάς – μαστόρισσα στα γλυκά – που έπαιρνε πάντα τα εύσημα των φιλενάδων της στους πρωινούς τους καφέδες στην κουζίνα… Για να πάει καλά και αγαπημένα η χρονιά!
Ποδαρικό, κάθε χρόνο πρωί-πρωί το παιδί του Σερεμέτα που έφερνε τα σοκολατάκια πραλίνες και τις καριόκες για του Αγίου Βασιλείου.
Τότε οι ονομαστικές γιορτές, ήταν γιορτές όχι αστεία. Στο σαλόνι οι μεγάλοι και στην κουζίνα τα παιδιά που από κάποια στιγμή και μετά αρχίζαμε να βαριόμαστε, αλλά πού να διαμαρτυρηθείς τότε. Ξαπλώναμε λοιπόν στο ντιβάνι της κουζίνας, κοιτούσαμε το ταβάνι και ονειρευόμασταν πότε θα μεγαλώσουμε και θα κάνουμε ότι θέλουμε. Και μεγαλώσαμε, αλλά δυστυχώς δεν κάναμε πάντα αυτό που θέλαμε, αφού το διαπραγματευόμασταν ακόμα και με τον εαυτό μας, κατά τας αρχάς! Καθ’ ότι οι αρχές της παιδικής ηλικίας, μας ήθελαν να μην δίνουμε «δικαιώματα» (τι θα πει ο κόσμος) και να είμαστε σωστοί άνθρωποι με τα μέτρα και τα σταθμά των άλλων. Ώσπου μεγαλώσαμε, χτυπηθήκαμε στο μίξερ και βάλαμε τους προσωπικούς μας κανόνες, με επιείκεια, για τη δική μας ζωή.
Το όλο σκηνικό λοιπόν του πατρικού σπιτιού στις γιορτές, σήμερα μοιάζει με βιντάζ. Αυτό δηλαδή που τελευταία έγινε μόδα και στυλ. Κι εμείς το ζούσαμε χωρίς να υποψιαζόμαστε το μέλλον!
Καλές, παραδοσιακά οικογενειακές γιορτές!
Σοφία Γκαγκούση
