Λένε… είμαστε οι αναμνήσεις που κρατάμε στην ψυχή μας…..
Είμαστε οι στιγμές μας! Οι αγαπημένοι μας άνθρωποι! Όλα εκείνα που φέρνουν τα δάκρυα στα μάτια μας και το χαμόγελο στο πρόσωπό μας. Και όμως, υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή, που αν την περάσουμε χάνουμε όλα αυτά που χτίζαμε μέρα με τη μέρα στο μυαλό και την καρδιά μας. Η γραμμή αυτή ονομάζεται γεροντική άνοια, Alzheimer.
Ο μεγαλύτερος φόβος μου, ήταν πως θα μπω κάποια στιγμή στο σπίτι και δε θα με αναγνωρίσει ο παππούς μου…. δεν ξέρω εάν συνέβη, είναι κάτι που δεν θα μάθω ποτέ.
Και έπειτα μπαίνει η μουσική. Η μουσική που ενώνει τους ανθρώπους με το ποιοι ήτανε, ποιοι είναι και τι αγαπάνε περισσότερο. Η νόσος Alzheimer πέρα από την επιστημονική της διάσταση, είναι η νόσος της καρδιάς και της ψυχής. Είναι μαγικό το γεγονός ότι πολλοί ασθενείς πολλές φορές αδυνατούν να αναγνωρίσουν ή να ονομάσουν αγαπημένα τους πρόσωπα, αλλά την ίδια στιγμή είναι σε θέση να θυμηθούν όλους τους στίχους από το αγαπημένο τους τραγούδι. Και αυτό γιατί η μουσική μπορεί να ενεργοποιήσει περισσότερα σημεία του εγκεφάλου από οποιοδήποτε άλλο εξωτερικό ερέθισμα.
Η μουσική δρα συνειρμικά, ενεργοποιώντας το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου, το οποίο σχετίζεται με το συναίσθημα, την ονειροπόληση, την αφηρημένη σκέψη, ενώ ταυτόχρονα αφυπνίζει τη μνήμη. Καθώς οι ασθενείς ακούνε τις μελωδίες, ανατρέχουν στο παρελθόν, ξυπνώντας συναισθήματα και αντιδράσεις, όπως η αναπόληση, η συγκίνηση, το χαμόγελο, ακόμη και τον πόνο, διευρύνοντας έτσι κατά κάποιο τρόπο τον εαυτό τους.
Κλινικές έρευνες έχουν αποδείξει πως η χρήση του τραγουδιού αλλά και της ακρόασης μουσικής, έχουν βελτιώσει τα επίπεδα μνήμης σε ανθρώπους οι οποίοι βρίσκονται σε πρώιμο στάδιο άνοιας. Βελτίωση στη σκέψη, την κίνηση στο χώρο και πολύ περισσότερο στην αντιμετώπιση του άγχους και της κατάθλιψης σε ανθρώπους που είναι σε μέτριο στάδιο Alzheimer, καθώς επίσης αφύπνιση και δυνατότητα επικοινωνίας σε ανθρώπους άνω των 80 ετών σε προχωρημένο στάδιο της ασθένειας, δίνοντάς τους παράλληλα τον τρόπο να εκφραστούν αλλά και να έχουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής.
Ένα από πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα ασθενή με Alzheimer είναι ο Χένρυ στο Λος Άντζελες. Ένας άντρας 94 ετών, καθηλωμένος μια δεκαετία σε αναπηρικό καροτσάκι, με το κεφάλι μόνιμα στραμμένο στο έδαφος και τα χέρια κολλημένα στο σώμα του σφιγμένα σε γροθιές. Όπως λέει και η κόρη του, ένας άνθρωπος ζωντανός, δυνατός, με αγάπη για τους γύρω του, τώρα δεν ήταν σε θέση να επικοινωνήσει, να εκφράσει συναισθήματα ή να αναγνωρίσει ούτε την ίδια. Ακούγοντας όμως τις πρώτες κιόλας νότες του αγαπημένου του τραγουδιού ξεκινάει η μαγεία! Το πρόσωπό του φωτίζεται, τα χέρια του δίνουν ρυθμό, είναι σε θέση να κινήσει τα πόδια του, και όχι μόνο επικοινωνεί με το περιβάλλον του αλλά τραγουδάει! Ο σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ “Alive inside” Ροσάτο Μπένετ όταν γνώρισε τον Χένρυ παραδέχεται. ‘’’Ήταν σαν να είδα μπροστά μου μία ανάσταση και στη συνέχεια, όταν του πήραμε τα ακουστικά και αρχίσαμε να του μιλάμε, τότε φανερώθηκε ο Άνθρωπος. Είχε αυτή την καταπληκτική φωνή και μίλησε με ποίηση, ποίηση πολύ σημαντικότερη από αυτή που γνωρίζω εγώ’’.
Άλλωστε όπως λέει και ο ίδιος ο Χένρυ, ‘’Η μουσική μου δίνει την αίσθηση της αγάπης! Ο κόσμος μας χρειάζεται τη μουσική και το τραγούδι! Την αγάπη!’’
