Στις 3-4 Αυγούστου του 2013, δημοσιεύσαμε στην εφημερίδα «ΛΑΟΣ» της Ημαθίας, άρθρο με τίτλο «Το μέλλον του Ελληνικού ροδάκινου».
Ο γράφων αισθάνεται την ανάγκη να επανέλθει στο θέμα αυτό, για να τονίσει με όση έμφαση μπορεί, την ανάγκη να αντιμετωπισθεί το θέμα αυτό με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, προκειμένου η καλλιέργεια της ροδακινιάς να συνεχίσει την επιτυχημένη πορεία της στο μέλλον.
Το 2014 υπήρξε μία από τις χειρότερες χρονιές για το επιτραπέζιο ροδάκινο και όχι τόσο καλή και για το συμπύρηνο-κονσερβοποιήσιμο λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών.
Ξεκινούμε με το επιτραπέζιο, το οποίο μετά τις πρώιμες ποικιλίες, παρουσίασε μια πτώση των τιμών που διήρκησε όλη την περίοδο. Στην κρίση αυτή των τιμών προστέθηκε και η μεγάλη κρίση των Ρωσο-Ουκρανικών σχέσεων και το εμπάργκο της Ρωσίας που ακολούθησε.
Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται μια έντονη τάση πολλών χωρών να επιδοθούν στην καλλιέργεια επιτραπεζίων ποικιλιών ροδακινιάς. Ξεκίνησαν οι γειτονικές χώρες στις οποίες εξήγοντο από τη χώρα μας σημαντικές ποσότητες. Βουλγαρία, Αλβανία, Fyrom, Ρουμανία, Μολδαβία. Σ’ αυτές προστέθηκαν και άλλες χώρες και κυρίως χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, όπως το Ουζμπεκιστάν, το Καζακστάν και άλλες. Ξεκίνησε ακόμη και η Ινδία.
Στην Ουγγαρία, όπου έγινε παλαιότερα προσπάθεια να καλλιεργηθεί η ροδακινιά, οι παγετοί κατέστρεφαν συχνά την παραγωγή. Για την αντιμετώπιση των παγετών, ξεκίνησε μία προσπάθεια για δημιουργία ανθεκτικών στους παγετούς ποικιλιών. Μία ομάδα ειδικών Γεωπόνων, μετέβη στην Κίνα και επέλεξε τέσσερις γενότυπους ανθεκτικούς στις χαμηλές θερμοκρασίες. Ίσως η επιλογή αυτή να έγινε από τη βόρεια Οικολογική ομάδα. Την έκβαση αυτής της προσπάθειας δεν την γνωρίζω,
Από όλα αυτά μπορεί να αντιληφθεί κανείς ότι στο προσεχές και στο απώτερο μέλλον, πολλές αγορές όπου διακινείται το Ελληνικό ροδάκινο θα πάψουν να υπάρχουν. Οι χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης προοδευτικά θα διεισδύσουν και στις αγορές της Ρωσίας. Μήπως το θέμα του επιτραπέζιου ροδακίνου πρέπει να απασχολήσει την ηγεσία του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και τον ΕΛΓΟ-Δήμητρα, με τη συνεργασία των διαφόρων φορέων;
Όλες οι χώρες αυτές θα επιδοθούν στην καλλιέργεια του επιτραπέζιου ροδακίνου, αφήνοντας φυσικά ελεύθερο τον τομέα του συμπύρηνου-κονσερβοποιήσιμου ροδακίνου.
Η χώρα μας, πρωτοπόρος στις εξαγωγές κονσερβών ροδακίνου στην παγκόσμια αγορά, για να διατηρήσει τη θέση της και στο μέλλον, θα πρέπει από τώρα να ξεκινήσει τη βελτίωση της καλλιέργειας προς δύο κατευθύνσεις. Η πρώτη αφορά τη δημιουργία ποικιλιών υψηλών αποδόσεων, όπως είναι η Andross και η Α37 και η δεύτερη οι ποικιλίες αυτές να έχουν μεγάλη αντοχή στις χαμηλές θερμοκρασίες. Η σημασία των ανθεκτικών ποικιλιών φάνηκε το 2013, ύστερα από τον παγετό της 17ης Μαρτίου. Οι φυτεύσεις που ακολούθησαν τον επόμενο χρόνο, όπου οι παραγωγοί εστράφησαν στην ποικιλία Catherina η οποία παρουσίασε πολύ υψηλή αντοχή στον παγετό. Η αθρόα φύτευση δενδρυλλίων της ποικιλίας Catherina τείνει να δημιουργήσει αιχμή εις βάρος των άλλων ποικιλιών.
Το πρόγραμμα αυτό το οποίο απαιτεί όχι μόνο γνώσεις δενδροκομίας, με πλήρη γνώση των ιδιοτήτων των διαφόρων ποικιλιών που θα επιλεγούν για τη δημιουργία διασταυρώσεων, αλλά και γνώσεις τεχνολογίας για την παραγωγή καλής κομπόστας, με άπειρους δενδροκόμους και άπειρους γενετιστές δεν γίνεται. Ένα τέτοιο πράγμα είναι εθνικής σημασίας και σαν τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται.
Επισυνάπτεται στην παρούσα το σχετικό άρθρο του προηγούμενου έτους «Το μέλλον του Ελληνικού ροδακίνου».
Δ.Κ. Στυλιανίδης
Γεωπόνος, επ. Δ/ντής Ινστιτούτου Φυλλοβόλων Δένδρων
