Πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία για το νέο Λύκειο και το επαγγελματικό προσανατολισμό ακούστηκαν το βράδυ της Τετάρτης σε ενημερωτική εκδήλωση του ΚΕΣΥΠ Βέροιας, στον πολυχώρο πολιτισμού «Βέτλανς», από τον υπεύθυνο του κέντρου Κώστα Παραστατίδη. Μεταξύ άλλων:
Πολλά και διάφορα ακούγονται για το νέο Λύκειο. Πριν λίγες μέρες, είχαμε και καταλήψεις στα σχολεία της πόλης μας. Είναι βάσιμες οι ανησυχίες των παιδιών αλλά και των γονιών;
Εδώ και μερικά χρόνια βιώνουμε στον τόπο μας μια οικονομική κρίση που έχει φέρει πολλούς από εμάς σε αδιέξοδο.
Στην εποχή των πατεράδων μας αλλά και στη δική μας το σχολείο οδηγούσε με ασφάλεια στην απόκτηση μιας αξιοπρεπούς εργασίας.
Σήμερα είναι διάχυτη η άποψη ότι το να έχει κανείς ένα πτυχίο ή μεταπτυχιακό τίτλο, αποτελεί από μόνο του προϋπόθεση πρόσληψης για εργασία. Αυτό μπορεί να ίσχυε στο παρελθόν, σε εποχές που οι πτυχιούχοι ήταν λίγοι και δυσεύρετοι.
Σήμερα βλέπουμε αποφοίτους σχολών που μόχθησαν στα θρανία, να ζουν την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια.
Ο έντονος ανταγωνισμός που επικρατεί στις μέρες μας, καθώς τα πανεπιστήμια βγάζουν συνεχώς όλο και περισσότερους πτυχιούχους, φαίνεται ότι συνεχώς θα εντείνεται.
Σπουδές σε αντικείμενα που μέχρι χθες θεωρούνταν ελκυστικά, σήμερα οδηγούν σε αδιέξοδο.
Υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές για τους νέους μας τέτοιες που να τους οδηγούν σε αξιοπρεπή διαβίωση, ή τα παιδιά μας είναι καταδικασμένα στην ανεργία και στην φυγή στο εξωτερικό; Μήπως μπορούμε να δούμε με «άλλη ματιά» στοιχεία που υπάρχουν γύρω μας και που δεν τα δίνουμε τόση σημασία.
Όπως τον φυσικό πλούτο του τόπου μας. Νερό, ήλιο, εύφορα εδάφη, ανθρώπους που ξέρουν να παράγουν, ή καλύτερα που… ήξεραν να παράγουν. Πριν το καθεστώς των αποσύρσεων και των επιδοτήσεων.
Μήπως μπορούμε να ξαναβάλουμε στο λεξιλόγιό μας λέξεις όπως: Παραγωγή, Τυποποίηση, Εμπορία;
Να στραφούμε προς την παραγωγή προϊόντων με έμφαση στην ποιότητα κι όχι τόσο στην ποσότητα;
Να αναλάβουμε την τυποποίηση και την μεταποίηση των προϊόντων μας αντί να τα διαθέτουμε όπως τα συλλέγουμε με αποτέλεσμα να καρπώνονται άλλοι την προστιθέμενη αξία τους (όπως κατά κόρο γίνεται με το ελληνικό λάδι που πουλιέται σε δεξαμενές σε επιχειρήσεις της Ιταλίας που με τη σειρά τους το συσκευάζουν σε μικρά δοχεία και το εξάγουν σε πολλαπλάσιες τιμές);
Να ασχοληθούμε ενεργότερα με την Εμπορία των δικών μας προϊόντων κι όχι εισαγόμενων;
Να γίνει η εξωστρέφεια στόχος μας κι όχι η ομφαλοσκόπηση;
Και τέλος, παράγοντας περισσότερα και ποιοτικότερα αγροτικά προϊόντα, αναπτύσσοντας συνεργατική συνείδηση μεταξύ των επιχειρήσεων του αγροδιατροφικού και του τουριστικού τομέα, αναδεικνύοντας τα τοπικά μας προϊόντα και διασφαλίζοντας τη διατροφική μας παράδοση (Μεσογειακή –Ελληνική -τοπική διατροφή) να… συναντήσει η γεωργία τον τουρισμό και τον πολιτισμό, δίνοντας αξιοπρεπή διέξοδο αλλά και προοπτική στην επαγγελματική μας αποκατάσταση;
