Της Νανάς
Παπαϊωάννου
φιλολόγου-
λογοτέχνιδος
Πορεία προς το θάνατο, ανήκουστες ωμότητες, βιαιοπραγίες και βαρβαρότητες, σε βάρος αθώων
θυμάτων. Η 19η Μαϊου ορόσημο στις μαύρες σελίδες της ιστορίας των Ελλήνων του Πόντου και γενικότερα του Ελληνισμού. Σχέδιο που επεξεργάζονταν από χρόνια για την εξαφάνιση των Ελλήνων της Μικρασίας και του Πόντου συντελείται και ολοκληρώνεται από τον αιμοσταγή κατακτητή, με την ανοχή ή και τη συνεργασία, δυστυχώς, μυστικών δυνάμεων. Μπρος στα πολιτικοοικονομικά οφέλη και τα σχέδια της γεωστρατηγικής τους επέκτασης και επιρροής, αποποιούνται το Διεθνές Δίκαιο. Κλείνουν τα μάτια στο έγκλημα που συντελείται, με τον ξεριζωμό εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων, από τις Πατρογονικές τους εστίες. Περιουσίες αρπάζονται και λεηλατούνται, βιασμοί και βίαιοι εξισλαμισμοί γίνονται ο καθημερινός εφιάλτης, η ανθρώπινη υπόσταση λοιδορείται και καταπατείται, ένας ακμαίος Πολιτισμός αιώνων καταστρέφεται. Έρημα χωριά, σωρούς από στάχτες και ερείπια, γεμάτα ανθρώπινα κουφάρια, αφήνουν στο πέρασμά τους οι εχθροί, με τη φονική λεπίδα του φανατισμού και τα άγρια ένστικτα που τους διακατέχουν.
Ατελείωτη η πορεία προς το άγνωστο, στο πουθενά, εκεί που δε θα φτάσουν, ίσως, ποτέ τα σκελετωμένα,
ανθρώπινα φαντάσματα, με τα στραγγισμένα από το κλάμα μάτια. Χιλιάδες οι Νεομάρτυρες, στα χνάρια όλων εκείνων των αναρίθμητων Ελλήνων, που μαρτύρησαν με απάνθρωπα βασανιστήρια, προκειμένου να διαφυλάξουν αλώβητη, μες στην καρδιά τους, την πίστη τους, τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους, στη διάρκεια των τετρακοσίων χρόνων τούρκικης σκλαβιάς. Μες στης καρδιάς τα φυλλοκάρδια, φύλαγαν, πολύτιμο θησαυρό, ανέγγιχτο, τον Σταυρό του μαρτυρίου, μην τον μολύνουν τ’ ανήμερα θεριά. Η ανθρωπότητα άναυδη θρηνεί για την ανθρώπινη εξαθλίωση, που, ρακένδυτη από αξίες, κραδαίνει ως φόβητρο στα χέρια τη βία, την απειλή, την εξόντωση. Θηρία ανήμερα ξαμολήθηκαν να θερίσουν παλικάρια, μωρά παιδιά, να ξεκοιλιάσουν έγκυες γυναίκες, να ποδοπατήσουν ανήμπορους γέρους. Επειδή ο νους είχε σκοτισθεί, οι φρένες παραλόησαν, το πνεύμα της ειρήνης πνέει τα ολίσθια. Τον λόγο έχουν τα διεθνή συμφέροντα, οι γεωστρατηγικές διαβαθμίσεις και αξιολογή
σεις, οι οικονομικές σκοπιμότητες και οι πολιτικές επιρροές. Οι μελανές σελίδες της ιστορίας πληθαίνουν μπρος στο συνεχές έγκλημα της εξαφάνισης των λαών, χωρίς νόμιμη αιτιολόγηση. Ο Πολιτισμός αιμορραγεί και οπισθοδρομεί σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο.
Ο Ελληνισμός του Πόντου, της Μ. Ασίας και της Α.Θράκης ξεριζώνεται από τις χιλιόχρονες πατρογονικές Εστίες, τις ανθοφορούσες πολιτείες, όπου πρωτοπορούσε το προοδευτικό και ακμαίο πνεύμα. Ρακένδυτοι οι Ελληνο
πρόσφυγες, φαντάσματα όσοι επέζησαν της φρικτής σφαγής, σε ατέλειωτες πορείες. Τα όσα έζησαν και είδαν, δεν τ’ αντέχει η ψυχή. Λίγες χούφτες χώμα από τ’ άγια μέρη της αλησμόνητης Πατρίδας, μια καπνισμένη εικόνα που πρόλαβαν κι άρπαξαν απ’ το εικονοστάσι και μια ελπίδα, που τρεμοπαίζει για το πισωγύρισμα είναι αυτά που παίρνουν μαζί τους, χωρίς όνειρα, χωρίς μέλλον.
Εκατοντάδες χιλιάδες οι νεκροί, άταφα τα κορμιά τους, λεία στων γυπών την ακόρεστη πείνα. Και στα τραπέζια των διπλωματών παίζονται οι τύχες των λαών. Δεν αντέχεται η εγκληματική αναλγησία των ιθυνόντων. Το Διεθνές Δίκαιο στον καταψύκτη των ψυχρών συμφερόντων, αδιαφορώντας για τις εκατόμβες των αθώων θυμάτων. Καταπάτηση της ελευθερίας, κατάργηση αξιών, ιερών θέσφατων και απαραβίαστων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, απαξίωση της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας τα οδυνηρά αποτελέσματα.
Ο 20ος αιώνας αναριγά μπρος στις φρικαλεότητες που κοσμούν τις μαύρες σελίδες της ιστορίας του. Κρύβει τα όμματά του στις σκοτεινές δυνάμεις του χάους που έχουν αγκυλώσει την ανθρώπινη ψυχή. Ανήμπορος στο κατρακύλισμα ν’ αντισταθεί, κληροδοτεί στον επερχόμενό του, τον 21ο αιώνα , μάσκες υποκρισίας, ασύστολης χαμέρπειας, πνευματική και πολιτιστική ένδεια.
Και η περιπέτεια του κόσμου συνεχίζεται, σε διαφορετικά πλάνα. Η ακόρεστη δίψα για το χρήμα, η απαξίωση για την ανθρώπινη υπόσταση, το σκοταδιστικό πνεύμα, η παραπληροφόρηση και η εργαλειοποίηση του ψεύδους καταργούν τη σώφρονα βούληση, την ελεύθερη σκέψη, κωφεύουν μπρος στις οιμωγές της Αλήθειας. Ο άνθρωπος έπαψε να λειτουργεί ως ανώτερο ον, έγινε αγριότερος κι απ’ τα θηρία.
Ο πλανήτης Γη σ’ ένα διαρκές αιματοκύλισμα, οδεύει τον ολισθηρό δρόμο του αμοραλισμού και της οπισθοδρό μησης. Διαλύεται ο κοινωνικός ιστός, γκρεμίζονται τα θεμέλια του, χάνεται κάθε ελπίδα για αληθινή πρόοδο και ανάπτυξη, για την καλλιέργεια ψυχής και πνεύματος. Ο οδοστρωτήρας της υψηλής τεχνολογίας, δυστυχώς, ελλείψει σωστής και επωφελούς χρήσης, δεν προοιωνίζει μέλλον ελπιδοφόρο. Ο άνθρωπος αντίπαλος στον συνάνθρωπό του και το χειρότερο, πολέμιος του ίδιου του Δημιουργού του και του εαυτού του.
