Μπορεί ο πρωθυπουργός να λέει ότι τελειώνουν τα μνημόνια, ότι ανεβαίνει η ανταγωνιστικότητα και η ανάπτυξη έρχεται, μπορεί ο φιλολαϊκός Σύριζα να βρίσκεται στον προθάλαμο της εξουσίας, μπορεί τα θα, θα, θα, να εξακολουθούν να συνοδεύουν πολιτικές εξαγγελίες, όμως η ανεργία είναι εδώ και τα ποσοστά της αυξάνονται μήνα με τον μήνα.
Πώς είναι ωστόσο να είσαι άνεργος και οι υποχρεώσεις να τρέχουν; Πώς είναι να ξέρεις ότι σε ένα-δύο μήνες δεν θα έχεις δουλειά; «Το μυαλό μου έχει κλειδώσει στο μεροκάματο. Όχι γιατί αγαπάω το χρήμα αλλά φοβάμαι το αύριο» μου είπε κάποιος που βρίσκεται υπό την απειλή της ανεργίας.
Και κάποιος άλλος μου εξομολογήθηκε: «Μπροστά στην ανεργία δεν μπορείς να σκεφτείς τη ζωή σου, νιώθεις σαν να βρίσκεσαι σε μία φυλακή που έχεις κλείσει την ψυχή σου. Δεν ξέρεις τί να κάνεις τη ζωή σου».
Πώς να ορίσει κάποιος που είναι τακτοποιημένος και καλοβολεμένος πίσω από μια πολιτική θέση τη λέξη ανεργία και τί νόημα έχει άραγε γι’ αυτόν;
Ενώ ο άνεργος ξέρει και το κατονομάζει: «Η ανεργία είναι ο εξευτελισμός του ανθρώπου, είναι θάνατος, σταματάει η ζωή σου και ο κόσμος προχωράει προς τα πίσω». Τί δεν καταλαβαίνουν λοιπόν οι έχοντες και κατέχοντες την εξουσία και το χρήμα, κατευθύνοντας την τύχη και τη ζωή ενός λαού για την ευημερία του οποίου, υποτίθεται ότι κόπτονται;
Σοφία Γκαγκούση
