Άψογο και αψεγάδιαστο παραπέμπεται σε εμάς τους νεοέλληνες το Ηρώον της Νάουσας και τα αγάλματα των ηρώων επαναστατών του Ολοκαυτώματος του 1822. Άμεσες οι ενέργειες της δημοτικής αρχής. Επιβεβλημένο ευχαριστώ σε ένα επιβεβλημένο καθήκον. Προφανώς περισσεύουν ευαισθησίες που έλειπαν παλιότερα.Αρκεί να βρεθεί μόνιμη λύση προστασίας της μνήμης των υπέρ της Πίστεως και της Πατρίδος πεσόντων αγωνιστών, πάλαι τε και επ΄εσχάτων. Λύση για να παραπεμφθούν στην δικαιοσύνη όλοι αυτοί οι αλήτες που καταστρέφουν χώρους ιερά εθνικούς, είναι η χρήση καμερών ασφαλείας, σε όλους τους δημοτικούς και κοινόχρηστους χώρους. Σε τρεις μέρες τιμούμε την 102η επέτειο των ελευθερίων της πόλης από τον τουρκικό ζυγό.Αυτή την μνήμη οφείλουμε να περάσουμε στις επόμενες γενιές με κάθε θυσία.”Μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρὶς”.Κλείνω τούτο το ευχαριστήριο σημείωμα με ένα εκπληκτικό λόγο που μου απηύθυνε κάποτε Ναουσαίος ομογενής, μετανάστης δεύτερης γενιάς στις ΗΠΑ. “Για την Αμερική θα σκότωνα, αλλά για την Ελλάδα θα πέθαινα”. Για αυτά τα ποτισμένα ιερά χώματα της Μακεδονίας μας από αίματα Νεομαρτύρων και Εθνομαρτύρων έδωσε την ζωή του ο Παύλος Μελάς, στις 13 Οκτωβρίου του 1904.
“Επιλέγων το στάδιο αυτό, δεν υπήκουσα παρά εις μίαν ιδέαν, να φανώ χρήσιμος εις τον πλησίον και εις τον τόπον μου … Αυτή είναι όλη μου η φιλοδοξία και, όπως κάθε καλός στρατιώτης, θέλω να υπηρετήσω την Πατρίδα μου και δι’ αυτήν να αποθάνω. Καμιά δυσκολία δεν θα με σταματήσει … Δεν θα υποχωρήσω ποτέ προ των εμποδίων” ομνύει ο Παύλος, λίγο πριν εισαχθεί στην Σχολή Ευελπίδων
“Το σταυρό να τον δώσεις στη γυναίκα μου και το τουφέκι του Μίκη και να τους πης ότι το καθήκον μου έκαμα”λέγει στον συνοδοιπόρο του Νίκο Πύρζα, λίγες στιγμές πριν παραδώσει την ψυχή του στον Κύριο των Κυριευόντων,λαβωμένος από τα βόλια των Τούρκων.
Παύλος Μελάς, το ίνδαλμα των Ελλήνων, 100 χρόνια πριν. Και τώρα τι; Θα παραδώσουμε την γη που ματώσε για αυτήν ο Μελάς, ο Άγρας, ο Γκόνος, στους κομιτατζήδες του Γκρουέφσι; Θα δεχθούν οι Μακεδόνες βουλευτές το όνομα “Δημοκρατία της Άνω Μακεδονίας” που παζαρεύει ανερυθρίαστα ο Νίμιτς;
