Το έτος 1869, ο μεγάλος Ρώσσος συγγραφέας Λέων Τολστόι, σε ηλικία τότε 50 ετών είχε το πρώτο του επεισόδιο κρίσης πανικού. Το αίσθημα επικείμενου θανάτου ήταν τόσο έντονο που επηρέασε ακόμη και τον τρόπο συγγραφής του. Στα μετέπειτα γραπτά του μπορεί κανείς να διαπιστώσει το αίσθημα του θανάτου και τον πόθο για λύτρωση.
Εκείνη την εποχή, ο ασθενής βίωσε την ασθένεια του αβοήθητος. Ο Τολστόι δεν είχε να περιμένει από τον γιατρό του σπουδαία πράγματα.
Σήμερα, ο σύγχρονος τρόπος ζωής και ιδίως οι επικρατούσες κοινωνικο-οικονομικές αναταράξεις και η μόνιμη αβεβαιότητα, εξηγούν την αυξημένη εμφάνιση, δεν δικαιολογούν όμως το γεγονός ότι ελάχιστοι επωφελούνται από τις θεραπευτικές δυνατότητες που προσφέρει η κατάλληλη ιατροφαρμακευτική αγωγή. Κι όμως,η θεραπευτική αντιμετώπιση των κρίσεων πανικού είναι σήμερα περισσότερο εύκολη από ότι θα μπορούσε να υποθέσει κανείς.
Τι είναι λοιπόν οι κρίσεις πανικού; Και γιατί παρά την πρόοδο που επιτελέστηκε στην αντιμετώπιση τους, πολλοί ασθενείς δεν επωφελούνται από αυτήν;
Οι κρίσεις πανικού αποτελούν την εκδήλωση των συμπτωμάτων της Διαταραχής Πανικού,μια διαταραχή που εντάσσεται στο ευρύ πλαίσιο των Αγχωδών Διαταραχών.Εμφανίζονται σαν ένα ξαφνικό αίσθημα έντονου φόβου,χωρίς απαραίτητα κάποιον προφανή λόγο και χωρίς προειδιποίηση.Η συμπτωματολογία της νόσου περιλαμβάνει:
-αίσθημα έλλειψης οξυγόνου
-πνίξιμο,κόμπο στο λαιμό η βάρος στο στήθος
-ταχυκαρδία,ζάλη ή ναυτία
-εξάψεις ή ρίγη
-μουδιάσματα και νυγμούς κυρίως στα άκρα.
Ενώ στην πραγματικότητα οι κρίσεις πανικού δεν είναι επικίνδυνες για τη ζωή,αυτός που τις βιώνει νιώθει οτι θα πεθάνει,η πάει νατρελλαθεί.
Ουσιαστικά πρόκειται για μία αντίδραση του οργανισμού απέναντι σε έναν μη υπαρκτό κίνδυνο,ένα λανθασμένο συναγερμό δηλαδή κατά τον οποίο το σώμα μας συμπεριφέρεται σα να πρόκειται να αντιμετωπίσει κάποια απειλή.
Επειδή τα συμπτώματα σε σημαντικό βαθμό έχουν σωματικό χαρακτήρα,συνήθως ο ασθενής αναζητά βοήθεια είτε στα επείγοντα κάποιου νοσοκομείου,είτε σε ιατρούς ειδικότητας αντίστοιχης προς τα ενοχλήματα,όπως καρδιολόγους,παθολόγους,γαστρεντερολόγους.Είναι σημαντικό να αναγνωριστεί σύντομα η ταυτότητα της διαταραχής ώστε ο ασθενής να δεχτεί την κατάλληλη θεραπεία και φυσικά από το γιατρό της κατάλληλης ειδικότητας,προτού φτάσει να αποδιοργανώσει τηνοικογενειακή,επαγγελματική και κοινωνική ζωή του πάσχοντος ατόμου.
