Και αφού οι διαδηλώσεις όλο και λιγοστεύουν μπορεί ο καθένας να εκφράσει τη διαμαρτυρία του μόνος του στο δρόμο. Ένα έξυπνο κείμενο από το βιβλίο του Roger-Pol Droit «101 εμπειρίες φιλοσοφίας της καθημερινής ζωής» (εκδ. Ψυχογιός) που μπορεί να μας κάνει να πειραματιστούμε:
«Περπατάτε ήσυχος στο δρόμο. Αυτό δεν είναι παρά μόνο το πρόσχημα! Παρόλο που τίποτε δεν δείχνει το αντίθετο, ούτε στο βηματισμό σας ούτε στις χειρονομίες σας, είστε έτοιμος να διαδηλώσετε. Αλλά μόνο εσείς το γνωρίζετε. Κανείς δεν μπο¬ρεί να το μαντέψει. Ούτε ένα πανό” ούτε η ελάχιστη φωνή. Ούτε καν μια ένδειξη, κάποια απόσταση, που θα μπορούσε να σημασιοδοτήσει ότι η πορεία σας έχει κάποια ιδιαιτερότητα. Τίποτε, απολύτως τίποτε που να είναι έξω από τα συνηθισμένα.
Περπατάτε λοιπόν σιωπηλά. Επαναλαμβάνετε όμως μέσα σας, με ρυθμό, συνθήματα. Συνθήματα που είναι πολύ εχθρικά απέναντι στην κυβέρνηση και αντίθετα με την πολιτική της. Συνθήματα ειρωνικά, ρυθμικά, εντυπωσιακά. Ενδεχομένως προσβλητικά, φράσεις δυσφημιστικές, λόγια που θα μπορού¬σαν να προκαλέσουν τη σπάθη του νόμου. Αψηφάτε την εξου¬σία, προκαλείτε την αστυνομία, ελέγχετε την κοινή γνώμη, διακηρύσσετε τη δική σας λύση, διαμαρτύρεστε.
Κανείς όμως δεν ξέρει τίποτε, ούτε η κυρία με την οποία διασταυρώνεστε ούτε το παιδί που σας προσπερνάει. Ούτε καν ο μπάτσος που σας κοιτάζει αδιάφορα από τη γωνιά του δρόμου. Δεν είναι μια διαδήλωση. Είστε μόνος και σιωπηλός. Είναι μόνο μια εμπειρία για να δείτε. Αλλά να δείτε τι;
Ότι είναι δυνατόν να πράττει κανείς χωρίς οι άλλοι να το ξέρουν. 0 ήσυχος δρόμος, όπου διασταυρώνονται άνθρωποι που πάνε και έρχονται, όπου ο καθένας ασχολείται με τα δικά του, ακολουθεί την πορεία του, είναι ίσως το βουβό θέατρο μυστι¬κών διαδηλώσεων και διακριτικών εξεγέρσεων.
Εξάλλου έτσι είναι. Φανταστείτε για μια στιγμή τα μεγάλα πάθη που, σ’ ένα συνηθισμένο και ουδέτερο δρόμο, συναντήθη¬καν, χωρίς να το ξέρουν. Λίγα βήματα πριν, πάνω στο πεζο¬δρόμιο διασταυρωθήκατε μ’ έναν τρομοκράτη, με μια γυναίκα που την κατατρώει ο καρκίνος, μ’ έναν απελπισμένο άνεργο, έναν τοξικομανή με στερητικό σύνδρομο, μια έγκυο έφηβη, ένα μετανάστη χωρίς χαρτιά, μια χαμένη ελπίδα. Και δεν μάθατε τίποτε. Και δεν θα μπορούσατε να μάθετε τίποτε. Προφανώς».
