Δύο μεγάλα εγκλήματα πολέμου διαπράχθηκαν τις τελευταίες ημέρες. Το πρώτο στη λωρίδα της Γάζας, όπου οι Ισραηλινοί επέφεραν τυφλά χτυπήματα κατά των Παλαιστινίων, αφαιρώντας τη ζωή από εκατοντάδες ψυχές, μεταξύ των οποίων πολλά γυναικόπαιδα. Και το δεύτερο διαπράχθκε στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας, όπου καταρρίφθηκε πολιτικό αεροσκάφος που μετέφερε 300 ανύποπτους πολίτες και που όλοι τους βρήκαν τραγικό θάνατο. Δεν έχει σημασία από ποιά πυρά έπεσε το αεροσκάφος, που τόσο πολύ ψάχνουν να βρουν Αμερικανοί και Ευρωπαίοι. Σημασία έχει ότι με την ενέργεια αυτή καταφάνηκε για άλλη μια φορά πόσο σκληρός γίνεται ο άνθρωπος στον πόλεμο και πόσο απάνθρωπος είναι ο δεύτερος. Αυτό ισχύει και για τις δύο περιπτώσεις.
Ανίκανοι στέκονται οι διεθνείς οργανισμοί να σταματήσουν αυτούς τους πολέμους. Και αναρωτιέται ο καθένας, ποιός τελικά είναι ο λόγος ύπαρξης των οργανισμών αυτών. Γενιές ολόκληρες στην Παλαιστίνη και στο Ισραήλ ανδρώθηκαν, έζησαν και έφυγαν από τη ζωή από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα μέχρι σήμερα και ο πόλεμος με την πρωτοφανή αιματοχυσία συνεχίζεται. Και μόνο σαν κοροϊδία φαντάζει κάποιο νόμπελ μιας εύθραυστης ειρήνης που είχε απονεμηθεί κάποτε στους αρχηγούς των δύο κρατών. Τώρα θα ταίριαζε περισσότερο ένα νόμπελ… πολέμου για την ποιο μακροχρόνια ανθρωποσφαγή με τα περισσότερα θύματα!
Και φυσικά οι μεγάλοι χαίρονται!… Αμερικανοί, Ρώσοι και άλλοι Ευρωπαίοι και μη, πουλούν όπλα και άλλα πυρομαχικά στους εμπολέμους. Και προσπαθούν με τίμημα το αίμα να βάλουν πόδι στις περιοχές του πολέμου. Να προωθήσουν οικονομικά τους συμφέροντα. Όχι μόνο εδώ, σε Γάζα και Ουκρανία, αλλά σε όλο τον κόσμο. Μήπως τελικά οι πιο μεγάλοι εγκληματίες πολέμου είναι άλλοι και όχι αυτοί που ρίχνουν πολιτικά αεροσκάφη ή βομβαρδίζουν κατοικημένες περιοχές;
Τ.Π.
