Να είσαι αγνώμων στον ευεργέτη σου, αποτελεί πράξη για την οποία πρέπει να αισχύνεσαι και να ζητάς συγνώμη από τον ίδιο.
Αν ο ευεργέτης δέχεται μια τέτοια συμπεριφορά μετά το θάνατό του, τότε ο χαρακτηρισμός που αρμόζει στον αγνώμονα παίρνει άλλες διαστάσεις.
Πώς έγινε όμως και καταπιάστηκα με το άχαρο αυτό θέμα;
Την αφορμή μου την έδωσε ο καλλιτέχνης φίλος μου, που αιφνιδίως εγκατέλειψε το εργαστήριό του και την καλλιτεχνική κατεργασία του μαρμάρου για να βρεθεί στην πόλη μας και να χτυπήσει την πόρτα του σπιτιού μου.
«Διάβασα λογοτεχνικό περιοδικό της Αθήνας ότι το κοιμητήριό σας φιλοξενεί αριστουργηματική μαρμάρινη προτομή εκλιπόντος νεανία. Οι ευκατάστατοι γονείς, αναζητώντας ελάχιστη παρηγοριά, ανέθεσαν σε φημισμένο αθηναίο γλύπτη την κατασκευή της προτομή του».
Δεν χρειαζόμουν περισσότερα. Επρόκειτο για την προτομή του Αντωνίου Κάππου, θετού γιου του φημισμένου δικηγόρου της μεταπολεμικής περιόδου και μεγάλου ευεργέτη της πόλης Αναστασίου Κάππου. «Οι γονείς του εκλιπόντος φοιτητή, διέθεσαν όλη την πολυσήμαντη ακίνητη περιουσία τους στον Δήμο Βεροίας με τον όρο να χρηματοδοτούνται από τα έσοδα οι άριστοι των μαθητών και οι διακεκριμένοι σε έργα ευφυΐας πολίτες, μεταξύ των οποίων απαραιτήτως και ένας πρόσκοπος». Ο φίλος μου άκουσε εντυπωσιασμένος την ενημερωτική μου αναφορά και δεν περίμενε την ώρα που θα βρισκόμασταν στον οικογενειακό τάφο του μεγάλου ευεργέτη και στην προτομή που προκάλεσε τόσο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον.
Μας ανέμενε δυσάρεστη έκπληξη: Ξερόχορτα και κατάξερη γη γίναν μια θλιβερή εικόνα. Κάποιες ρυπαρές πλαστικές ανθοδέσμες που μετά βίας ξεχώριζαν στις γωνιές του τάφου, αποτελούσαν τη μοναδική προ δεκαετίες τιμητική προσφορά του Δήμου. Έκτοτε, ούτε λουλούδι φύτρωσε στον κατάξερο χώρο, ούτε και μέριμνα για την ανανέωση κάποιας από τις μαυρισμένες παλιές πλαστικές ανθοδέσμες καταβλήθηκε.
Ο φιλοξενούμενος καλλιτέχνης με κοίταξε απορημένος:
«Καλά, δεν έχετε δημοτικές υπηρεσίες; Δεν έχετε δήμαρχο;».
«Και δήμαρχο έχουμε και δημοτικούς συμβούλους έχουμε και κόσμο που τους ψηφίζει έχουμε. Μνήμη δεν έχουμε. Ξεχνάμε. Πολύ εύκολα ξεχνάμε».
Ο φίλος μου με κοίταξε υποτιμητικά. «Γιατί δε γράφεις; Κάποιος θα ευαισθητοποιηθεί και θα φυτέψει δύο λουλούδια. Κάποιος άλλος θα τα ποτίσει να μην ξεραθούν. Γιατί δε γράφεις;».
Θα γράψω. Και αυτοί για τους οποίους θα γράψω θα με γράψουνε, ως συνήθως, στα παλιά τους τα παπούτσια.
Ο φίλος μου πίστευε αντιθέτως ότι θα σπεύσουν να με ευχαριστήσουν γιατί επισήμανα τη σοβαρή τους παράλειψη.
Να δω και να μην το πιστέψω!
Επίκαιρος
Φωτογραφία αρχείου
