Και οι δυο είναι παραδείγματα επιχειρηματικότητας. Η πρώτη φυσικά προς μίμηση, η δεύτερη προς αποφυγή! Ο λόγος για την «Ελιά» στο μπαλκόνι της Βέροιας, η οποία μετά από χρόνια απαξίας και…πειραμάτων έχει βρει τον ρόλο της ως ανθούσα επιχείρηση. Και φυσικά για το «Κιόσκι» της Νάουσας, την πάλαι ποτέ κραταιά δημοτική επιχείρηση, η οποία έχει απαξιωθεί πλήρως και παραμένει κλειστή, για δεύτερη συνεχή χρονιά! Το περιβάλλον ιδανικό για την προσέλκυση πελατών, με αυτό ειδικά του πάρκου της Νάουσας να είναι μακράν καλύτερο. Και όμως η επιμονή των δημοτικών αρχών της Νάουσας, σε περίοδο έντονων οικονομικών αναταράξεων, σε αναπτυξιακά-κρατικιστικά πρότυπα των 80s, έφεραν την απαξιώση. Μια απαξίωση που είναι στο χέρι της νέας δημοτικής αρχής να αρθεί. Το παράδειγμα του πολυχώρου της «Ελιάς» όπου συνυπάρχουν νέοι άνθρωποι, με μεγαλύτερους, μαμάδες με τα παιδιά τους, έφηβοι με τα ποτά και την μουσική τους και μεσίληκες που απολαμβάνουν το φαγητό τους, δείχνει ότι αποτελεί μονόδρομο η παραχώρηση του δημοτικού περιπτέρου της Νάουσας σε ένα σοβαρό και εχέγγυο επιχειρηματικό σχήμα. Ήρθε η ώρα να αφήσουμε κατά μέρος ως τόπος το παρελθόν και να ασχοληθούμε με το μέλλον. Το «Κιόσκι» μπορεί να καταστεί εκ νέου πόλος έλξης της νεολαίας, όπως ήταν στη δική μου γενιά. Θέληση χρειάζεται για τον Νίκο Κουτσογιάννη. Θέληση να συγκρουστεί με τον κρατισμό, αλλά και μονοπωλιακές ιδιωτικές αντιλήψεις που θέλουν αυτόν τον μοναδικό πνεύμονα ψυχαγωγίας καταδικασμένο στην αφάνεια, για να επωφελούνται επιχειρηματικά οι ίδιοι. Το «Κιόσκι», το «Βέρμιο», το πάρκο, το άλσος του Αγίου Νικολάου οφείλουν να γίνουν πόλος έλξης επισκεπτών και όχι μνημεία παρακμής περασμένων μεγαλείων! Τέτοια έχουμε πολλά. Από την Πέλλα Όλυμπος, ως τα Κλωστήρια. Γρηγόρη Βαρβαρέσο χρειαζόμαστε και όχι Λαναρά! Γιατί τα…λουλά λεφτά πέρασαν ανεπιστρεπτί.
Θόδωρος Ελευθεριάδης
