Βλέποντας κάθε πρωί τους τελειόφοιτους να κατευθύνονται στα εξεταστικά κέντρα, αναλογίζομαι πόσο λάθος κάναμε που τους αφήσαμε να πιστεύουν ότι μπαίνοντας σε μια Σχολή, έχουν εξασφαλισμένη σταδιοδρομία και ρόδινο μέλλον.
Θυμάμαι τότε τον Λουκιανό Κηλαϊδόνη. Βρισκόταν στο απόγειο της δόξας του εκείνη την εποχή.
Μια εποχή που ήταν όλη δική του. Δική του και του… Ανδρέα. Δεκαετία του 1980. Η φοβερή δεκαετία που άλλαξε την Ελλάδα και τους Έλληνες. Η δεκαετία που άρχισε με το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ στο ίδιο συνδικάτο» και τελείωσε (μάλλον μας αποτελείωσε) με το «Τσοβόλα δώστα όλα».
Ήταν η δεκαετία που ανέδειξε τη γενιά των αφισοκολλητών και τις δυναστείες των Τσοχατζοπουλέων.
Όμως εμάς δεν μας απασχολεί πλέον ο Ανδρέας. Θα επανέλθουμε στον Κηλαϊδόνη. Τον ευγενικό Λουκιανό, που άγγιζε με το τραγούδι του τις ευαισθησίες των νέων ανθρώπων. Ευαισθησίες καλλιτεχνικές, ευαισθησίες συναισθηματικές, κυρίως όμως ευαισθησίες κοινωνικές.
Πώς έγινε όμως και τον ανέσυρα από τα βάθη της μνήμης μου; Και γιατί να τον κάνω συνομιλητή μου σε μια τόσο απάνθρωπη εποχή;
Μου τον θύμισαν οι μαθητικές εξετάσεις. Οι πανελλαδικές εξετάσεις, που θα οδηγήσουν κάποιους από τους διαγωνιζόμενους στην Σχολή που επέλεξαν ή σε παραπλήσια.
Και ενώ στις στήλες των εφημερίδων οι πολιτικοί άρχοντες επιδίδονται σε σπαραξικάρδια ευχητήρια μηνύματα και σε ανέξοδα υποκριτικά ευχολόγια, εμείς, μουρμουρίζουμε το ξεχασμένο τραγούδι του Λουκιανού, που προϊδέαζε τους ονειροπόλους υποψήφιους για το κοντινό τους μέλλον και για όσα συνεπάγεται:
«Λοιπόν που λες, το πρόβλημα δεν είναι αν θα μπεις, είναι που σου την έχουνε στημένη όταν βγεις».
Λέτε να μάντευε από τότε τα μελλοντικά γεγονότα ο τραγουδιστής του 1984; Λέτε να προέβλεπε το έρεβος και το ατέλειωτο σκοτάδι που μας περίμενε;
… Είναι που σου την έχουνε στημένη όταν βγεις! Όταν αρχίσεις να χτυπάς τις πόρτες επιδεικνύοντας πτυχία και μεταπτυχιακά χωρίς αντίκρισμα. Όταν θα εκλιπαρείς μια θέση σερβιτόρου σε καφετέρια. Όταν θα καταλήγεις τελικά συνέταιρος σε σουβλατζίδικο ή σε οβελιστήριο.
Πρόσεξε μόνο καθώς τυλίγεις το σάντουιτς, μη τυχόν αντί για λαδόκολλα, πιάσει το χέρι σου κανένα… μεταπτυχιακό.
Πού ξέρεις; Πάντα υπάρχουν ελπίδες να σου χρειαστεί κάποτε.
Επίκαιρος
