Του Δημήτρη Τόλιου
Παραμονές των επαναληπτικών δημοτικών εκλογών του Μαΐου έφυγε πλήρης ημερών από την ζωή, σε ηλικία 90 ετών, μια ιστορική φιγούρα της νεώτερης ζαχαροπλαστικής ιστορίας της Βέροιας. Ο Θόδωρος Συμεωνίδης, πατέρας της συμμαθήτριας μου και μονάκριβης κόρης του ‘Άννας. Ο Θόδωρος Συμεωνίδης ήταν άμεσος συνεργάτης και συνεχιστής της ζαχαροπλαστικής επιχείρησης του παλιού δημάρχου της Βέροιας Αντώνη Κεμιντζέ. Η συγκινημένη φιγούρα της κόρης του δημάρχου Μένης Κεμιντζέ-Μπαζάκα στην κηδεία δεν πέρασε απαρατήρητη και συνόψιζε τον δεσμό του θανόντος με την ζαχαροπλαστική ιστορία του ιστορικού δημάρχου Βέροιας. Ο Θόδωρος Συμεωνίδης ήταν λίαν αγαπητός από όλους τους παλιούς βεροιώτες που σίγουρα θα έτυχε και παρήγγειλαν κάποτε τούρτα γεννεθλίων, πάστες εορτών, ζαχαρωτά, λουκούμια, κόλλυβα, από τα χέρια του. Η οδός Ιπποκράτους μοσχοβολούσε τις δεκαετίες που εγώ θυμάμαι μικρός, από όρθρου βαθέως από τις τάβλες που ψήνονταν τα γλυκίσματα. Τα χέρια του μόνιμα βουτηγμένα στην άχνη και στην ζύμη. Με τον καλό λόγο πάντοτε στο στόμα του στις πελάτισσες κυρίες της Βέροιας. Εργασιομανής μέχρι τέλους, εχέφρων, στοργικός πατέρας και σύζυγος.
Ο Θόδωρος Συμεωνίδης γεννήθηκε το 1924 στη Μικρά Ασία στο Ορντού και σε βρεφική ηλικία 6 μηνών έφθασε σε κούνια στην Βέροια, μεγάλωσε στο Κομνήνιο με τα αδέλφια του όπου και κατ’ επιθυμία του ετάφη. Νεαρός δούλεψε στο ζαχαροπλαστικό εργαστήριο Μπουσμαλή , μετά στο ζαχαροπλαστείο Σερεμέτα και πριν ακόμη γυρίσει η χώρα από την οκά στο κιλό τον πήρε βοηθό του ο αξέχαστος δήμαρχος Αντώνης Κεμιντζές θυμάται η ανεψιά του και συνεχής άοκνη βοηθός του Σόνια Σπιράντη. Πήρε την επιχείρηση στα χέρια του όταν οι υποχρεώσεις του δημάρχου Κεμιντζέ δεν του επέτρεπαν την παράλληλη δραστηριότητα, ξοφλώντας σιγά-σιγά την αγορά της επιχείρησης μέσα από την δουλειά. Αρχικά ψηλά στην οδό Προφήτη Ηλία πριν την διάνοιξη της οδού, μετά στην οδό Ιπποκράτους μέχρι τέλους της δραστηριότητος του την δεκαετία του 90. Παντρεύτηκε την Χάρις Κάλφογλου και από τον γάμο τους απέκτησαν την ‘Αννα η οποία σπούδασε διπλωματούχος νοσοκόμα και υπηρέτησε στο Νοσοκομείο Βέροιας μέχρι πρόσφατα. Από την παλιά εποχή μέχρι τέλους κατασκεύαζε χειροποίητες γευστικότατες καραμέλες, βανίλιες, γλυκό ντολμαδάκι, κολοκύθι γλυκό, τα αξέχαστα λουκούμια, όλα με εξαίσιες μυρωδιές που έφθαναν στα ρουθούνια μας των παιδικών αναμνήσεων καθώς περνούσαμε από το μαγαζί χέρι με χέρι με τις μαμάδες μας ή έφηβοι στην συνέχεια μπροστά από την πιάτσα των ταξί στην Ιπποκράτους. Τα μεγάλα μεταλλικά κουτιά ΜΠΙΣΚΟΤΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ με την τζαμένια πρόσοψη γέμιζαν τα ράφια και έκρυβαν τις γλυκές οσμές. Ο κυρ-Θόδωρος από τις 12 τα μεσάνυκτα μέχρι το άλλο βράδυ, ντυμένος τη ζαχαροπλαστική ποδιά, κάθε βράδυ δούλευε με χαρά για να μεγαλώσει την μοναχοκόρη του ‘Αννα χωρίς να της λείψει τίποτε. Η συμμαθήτρια μου τον αντάμειψε με το παραπάνω, επί χρόνια με χείμαρρο αγάπης και ανεπανάληπτης, παροιμιώδους συμπαράστασης στα χρόνια των γηρατιών, όταν ανήμπορος στο κρεβάτι καθηλωμένος από χρόνια δέχονταν τις περιποιήσεις της. Γνωρίζω πως και στην θάλασσα κατάκοιτο τον πήγαινε πάνω στο κλινικό κρεβάτι για να μυρίσει λίγο θαλασσινό αέρα και να του κάνει καλό. Τέτοια παροιμιώδης τιμή προς τον πατέρα της. Στην κηδεία του βρέθηκαν και τίμησαν τον νεκρό συγκινημένοι πολλοί παλιοί βεροιώτες που γνώριζαν τον άνθρωπο και την βιωτή του. Μεταξύ άλλων και η δήμαρχος της Βέροιας Χαρούλα Ουσουλτζόγλου. Ζήτησα από την ‘Άννα να κλείσω το σημείωμα μου με δύο λόγια για τον πατέρα της. Μου τα στειλε σε ένα χαρτί και τα παραθέτω αυτούσια με την στίξη και γραφή της. Είναι προφανής η συναισθηματική πλημμυρίδα μιας κόρης που χάνει τον αγαπημένο πατέρα της.
«Πατέρας, Μάνα, Αδελφός, Αδελφή, Φίλος, Φίλη, Σύμβουλος Πιστός και Σωστός Βράχος, Ακούραστα Εργατικός, ‘Αξιος, Τίμιος, Αγνός, πάνω από όλα Δοτικός Ανεπανάληπτος Μοναδικός ήρωας πραγματικός ο πατέρας μου πάλευε τις αντίξοες συνθήκες της ζωής χωρίς αντάλλαγμα, ανιδιοτελής αγάπη, λίγα ψίχουλα αγάπης έψαχνε ΑΟΚΝΟΣ, ΑΚΟΥΡΑΣΤΟΣ, ΠΡΟΚΟΜΜΕΝΟΣ, ΠΡΟΙΚΙΣΜΕΝΟΣ με σπάνια χαρίσματα Εμψυχωτής, Έμπρακτα υποστηρικτής, έψαλλε και τραγούδαγε δουλεύοντας, υπηρετώντας το καθήκον του, ΑΓΙΟΣ στην ανέκαθεν εξαθλιωμένη κοινωνία του αλληλοσπαραγμού, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΡΧΗΣ, ΦΙΛΕΥΣΠΛΑΧΝΟΣ, ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΤΗΣ, ΕΝΤΙΜΟΣ, ΠΝΕΥΜΑ Κ ΗΘΙΚΗ ΑΞΙΟΛΑΤΡΕΥΤΟΣ ΣΥΖΥΓΟΣ κ ΠΑΤΕΡΑΣ κ ΠΑΠΠΟΥΣ Υπόδειγμα. Ανεξάντλητη κ αστείρευτη πηγή δύναμης, πίστης, αφοσίωσης και υπακοής, υποταγής μου μόνο ο Θεός χαρίζει. ΤΕΛΕΙΟΣ.»
