Του Αντώνη Κ. Ζώκου
(Υποψηφίου της ανεξάρτητης αυτοδιοικητικής κίνησης για την Κεντρική Μακεδονία «συμμετέχω»)
Σε μία κοινωνία στην οποία όλες οι ανάγκες των μελών της θα είχαν, έστω και φαινομενικά, ικανοποιηθεί, είναι πολύ πιθανό ότι τα κριτήρια με τα οποία οι πολίτες θα επέλεγαν τους εκπροσώπους τους θα είχαν να κάνουν με το ποιο θα ήταν το εξυπνότερο ή το πιο καλαίσθητο διαφημιστικό μήνυμα. Θα ήταν συνδεδεμένες με την δημοτικότητα του ή της εκάστοτε υποψηφίου, με την εξωτερική εμφάνιση, είτε ακόμα και με τις στιλιστικές του ή της επιλογές.
Σίγουρα σε μια τέτοια περίπτωση το ζητούμενο δεν θα ήταν η αλλαγή. Δεν θα είχαμε λόγους να αναζητήσουμε το διαφορετικό, να παλέψουμε για τα δικαιώματά μας, να ψάξουμε για λύσεις στα προβλήματα μας, γιατί πολύ απλά δεν θα υπήρχαν ουσιαστικά προβλήματα που θα ήταν ικανά να θέσουν την κοινωνική συνοχή σε κίνδυνο.
Βέβαια σε μια τέτοια κοινωνία, τα μέλη της θα είχαν κάνει τις σωστές επιλογές χρόνια νωρίτερα. Η αλήθεια είναι ότι μια τέτοια κατάσταση θα ήταν αρεστή τουλάχιστον στους περισσότερους από εμάς.
Η πραγματικότητα βέβαια είναι εντελώς διαφορετική.
Ζούμε σε μια εποχή που παλεύουμε για τα αυτονόητα. Σε μια εποχή που πρωταγωνιστούν η οργή, η αγανάκτηση, η αδιαφορία, η απαξίωση. Το ερώτημα είναι: Τι κάνουμε γι’ αυτό;
Μας αρέσει να φωνάζουμε, να διαμαρτυρόμαστε, να είμαστε απογοητευμένοι, να μαζεύουμε προβλήματα, να περπατάμε σκυφτοί, αγέλαστοι και η μόνη μας αντίδραση να είναι η κατηγόρια του συστήματος; Θαρρείς και είμαστε θεατές, λες και όλο αυτό δεν αφορά τη ζωή μας, λες και δεν φέρουμε καμία ευθύνη για τις επιλογές μας;
Πολλοί ίσως και να διαφωνήσετε μαζί μου, αλλά δυστυχώς εμείς είμαστε αυτοί που ευθυνόμαστε για τη διατήρηση της συγκεκριμένης κατάστασης. Εμείς που με τις επιλογές μας έχουμε μετατρέψει τους υπηρέτες της κοινωνίας σε αφέντες μας.
Μου είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να καταλάβω για ποιο λόγο κάνουμε ξανά και ξανά τα ίδια λάθη. Γιατί εμπιστευόμαστε και στηρίζουμε ξανά και ξανά τους ίδιους ανθρώπους. Εκείνους που για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα δηλώνουν αναρμόδιοι να δώσουν λύσεις στα δικά μας προβλήματα. Αυτούς οι οποίοι που και που μας πετάνε ψίχουλα και υποσχέσεις, με σκοπό να μας ελέγξουνε.
Δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχουμε δηλώσει παραίτηση από την ίδια μας τη ζωή, δεν μπορώ να πιστέψω ότι έστω και για λίγο δεν θέλουμε να κάνουμε τη διαφορά, ενώ ξέρουμε ότι μπορούμε. Τέλος δεν μπορώ να πιστέψω ότι οι ίδιοι μας φροντίζουμε με κάθε τρόπο για την διατήρηση του συστήματος εκείνου που μας πετάει στη γωνία και φροντίζει σιγά-σιγά να μας αχρηστέψει.
Εγώ πάντως αρνούμαι να απέχω, αρνούμαι να γίνω συνεργός στο έγκλημα που συντελείται στην κοινωνία μας, αρνούμαι να μένω προσκολλημένος σε λογικές του παρελθόντος.
Έχω υποχρέωση να συμμετέχω, έχω υποχρέωση να αλλάξω. Την ίδια υποχρέωση που έχουμε όλοι μας.
Το κάλεσμα για συμμετοχή στη φετινή εκλογική διαδικασία πρέπει να γίνει από τον καθένα μας προς όλους. Πρέπει να είναι μια πράξη μαζική, μια απόδειξη της δύναμης της κοινωνίας εκείνης, που διεκδικεί τα δικαιώματα της και είναι ώριμη να αντιλαμβάνεται και τις υποχρεώσεις της.
Που ουσιαστικά είναι υποχρεώσεις δικές μας στις επόμενες γενιές.
