Πολλές φορές την παρατηρώ από τον κάμπο της Νάουσας. Ανέσπερος φεγγοβόλος φάρος Ορθοδοξίας, στέκεται ζώσα με την βοήθεια του Βαπτιστή και Κυρίου της, του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Πάμπολλα τα θαύματα που τέλεσε και τελεί ο Πρόδρομος στα μέρη μας. Δεν ξεχνώ τη διήγηση της μάνας μου για πιστό που υποσχέθηκε δυο τενεκέδες λάδι στη Χάρη του για να γίνει καλά, μα μόλις συνέβη λησμόνησε το τάμα του και έστειλε με την κουτοπονηριά του τον ένα. Και ο Πρόδρομος τον επισκέφθηκε το βράδυ στον ύπνο του για να του θυμίσει την υπόσχεση του. Δεν ξεχνώ τη θαυματουργή του εικόνα που δεκαετίες ολάκερες τη φιλοξένησε ο Μέσα Πρόδρομος της Νάουσας, όταν το ‘ιερό σπίτι του’ στον δρόμο για το Γιαννακοχώρι, ερημώθηκε στα πέτρινα χρόνια του εμφυλίου. Δεν ξεχνώ μια εικοσαετία πριν όταν ο Δεσπότης μας, νέος Επίσκοπος, εγκατέστησε στο Μοναστήρι, μετά από εκατό και βάλε χρόνια, τη Γυναικεία Αδελφότητα, με Ηγουμένη μια πραγματικά οσιακή μορφή, τη Γερόντισσα Μεθοδία, με την αδελφή Θεολογία να τη συνοδεύει. Οι δυο τους στην αρχή, με την προσθήκη δυο ακόμη αδελφών κατόπιν, μετέτρεψαν το ρημαγμένο Μοναστήρι, που είχαν αρχίσει να συμμαζεύουν οι Ναουσαίοι με τις δωρεές τους, τόπο πρόγευσης παραδείσου.
Η αδελφότητα πέρασε δύσκολα. Με χυδαίες και άθλιες επιθέσεις δαιμόνων και δαιμονισμένων. Προπηλακίστηκε μα είχε ακράδαντη πίστη στον Αη Γιάννη τον Πρόδρομο, που τις προστάτεψε και τις προστατεύει. Ο επίγειος παράδεισος, το Μοναστήρι του Προδρόμου, διακονείται καθημερινά Προσευχή και θυμίαμα αγαλλιάζουν τους Μοναχούς, τους Ηγουμένους και τους Ιερείς του, που βρίσκονται σιμά στον Θεό, αναπαυόμενοι εν σκηναίς δικαίων για τον γήινο κόπο, τις προσευχές, τις νηστείες, τα δάκρυα, μα κυρίως τη μετάνοια για τα σφάλματα τους και την αγάπη τους για τον Θεό και τον συνάνθρωπο τους.
Πολλές φορές στην προσευχή μου αναφέρω και τον Μακαριστό Ιερομόναχο Άνθιμο που υπήρξε Ηγούμενος στον Πρόδρομο, εκεί στα 1844 όταν ανακαινίστηκε η Μονή, μετά τις καταστροφές που υπέστη από τα ασκέρια των λύκων της στέπας, των οθωμανών. Και πολλές φορές στη Θεία Λειτουργία, μνημονεύω, όταν δεν χάνομαι στους εφήμερους εγωισμούς και τις γήινες ματαιότητες, τη γλυκιά αυτή ψυχή, που με κόπο, καλοσύνη και γλυκό λόγο, τρατάρει τους πιστούς υπερουράνια κεράσματα. Τη Γερόντισσα Μεθοδία.
Μακάρι όλοι οι Ναουσαίοι, όλοι οι Ημαθιώτες να στηρίζουν τον Πρόδρομο, να στηρίζουν τα Μοναστήρια του τόπου τους. Είναι αποκούμπι στα προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου, που μπλέχτηκε στν Βαβέλ του εγώ του, δοξάζοντας τα εφήμερα πλούτη, την εφήμερη δόξα, την εφήμερη ηδονή. Αντί να θρηνεί για τα αμαρτήματα του, να ντύνει τον γυμνό πλησίον του, να ενδιαφέρεται για τον φυλακισμένο αδελφό του, όπως καλή ώρα κάμνει ο Γέροντας Γερβάσιος Ραπτόπουλος.
Δι’ ευχών του Αγίου Προδρόμου ο Τριαδικός Θεός να φυλάει τη Ρωμιοσύνη.
Θόδωρος Ελευθεριάδης
