Της Ιωάννας Βαλδήρ
Στην Ελλάδα του 2026 η φτώχεια δεν πέφτει από τον ουρανό. Μια μόνιμη τάση, θα έλεγα, σαν τα σανδάλια με κάλτσες. Μόνο που εδώ δεν γελάμε ή μάλλον, γελάμε για να μην κλάψουμε.
Η φτώχεια έχει γίνει σαν τον θείο που δεν συμπαθεί κανείς αλλά έρχεται σε κάθε οικογενειακό τραπέζι. Κάθεται, απλώνεται, τρώει, πίνει, και στο τέλος σου λέει κιόλας «Δεν δουλεύεις αρκετά».
Ο Έλληνας ξυπνάει το πρωί, ανοίγει το πορτοφόλι και ακούει ηχώ. Ο μισθός τελειώνει στις 12 του μήνα. Το ενοίκιο θυμίζει Λονδίνο, αλλά ο μισθός… Μπαγκλαντές. Πληρώνει λογαριασμούς και αναρωτιέται αν το ρεύμα παράγεται πια από χρυσόσκονη. Και μέσα σε όλα αυτά, η πολιτεία του λέει «Κάνε υπομονή, έρχεται ανάπτυξη». Ναι, έρχεται. Απλώς δεν έρχεται σπίτι μας.
Πας στο βενζινάδικο και λες «βάλε 10€» με το ίδιο ύφος που λες «φέρε μου το καλό κρασί». Πας να πληρώσεις ΕΝΦΙΑ και νιώθεις ότι υιοθέτησες το σπίτι σου. Πας στο σούπερ μάρκετ και κάνεις διαλογισμό μπροστά στα τυριά για να μη λιποθυμήσεις από τις τιμές. Πληρώνεις για να πας στον γιατρό, γιατί το δημόσιο σύστημα έχει ουρές που θυμίζουν ’80s.
Η μεγαλύτερη επιτυχία του συστήματος δεν είναι ότι μας φτωχαίνει. Είναι ότι μας κάνει να το θεωρούμε φυσιολογικό.
Μόλις μπει ο Ιούνιος όμως, όλα μοιάζουν καλοκαίρι.
Το κράτος… σου απλώνει λάδι για να γλιστράνε οι ευθύνες.
Γιατί ξέρει ότι ο Έλληνας με ένα παγωτό στο χέρι ξεχνάει ότι τον χειμώνα ζεσταινόταν με κουβέρτες από τα Jumbo.
Έχουμε και το εθνικό μας σπορ….το σολάριουμ της γειτονιάς. Ο Έλληνας δεν μαυρίζει, επενδύει στο μαύρισμα. Βάζει αντηλιακό SPF 2 για να «πιάνει καλύτερα», ρίχνει αυτομαυριστικό τον Γενάρη για να νομίζουν οι άλλοι ότι έχει «μπάρμπα στο Ντουμπάι» και εμφανίζεται στη δουλειά με το ύφος «συγγνώμη που λάμπω, αλλά είμαι παιδί του ήλιου». Γιατί εδώ, στη χώρα που δεν έχει λεφτά για θέρμανση, έχουμε όμως θερμοκρασία Μαλδίβες στο δέρμα. Αν δεν είσαι σοκολάτα τον Φλεβάρη, θεωρείσαι κοινωνικά ύποπτος. Αν είσαι, θεωρείσαι «άνθρωπος που ξέρει να ζει». Και κάπως έτσι, το μόνο πράγμα που λειτουργεί 12 μήνες τον χρόνο στην Ελλάδα… είναι το σολάριουμ.
Εγώ πάλι και κάτι φίλοι μου….πολλοί…πάρα πολλοί….έχουμε αποκτήσει το Greek Reality Bronze, το χρώμα που αποκτάς όταν δεν έχεις λεφτά να πας διακοπές, με εναλλακτική μαζεύω ροδάκινα στον ήλιο.
Και κάθε χρόνο, η ίδια ιστορία,το καλοκαίρι μας κοιμίζουν, το φθινόπωρο μας προετοιμάζουν, τον χειμώνα μας «σώζουν».
Με επιδόματα, με κουπόνια, με «μέτρα ανακούφισης». Σαν να είμαστε πελάτες και όχι πολίτες.
Να φανταστώ τον χειμώνα το “κράτος δικαίου” σας θα μας τα παρέχει όλα δωρεάν; Ο Έλληνας αγάπη μου, αυτό το υπέροχο, ηρωικό, ηλιοκαμένο πλάσμα δεν ιδρώνει, καραμελώνει. Ας καούμε αδέρφια, αρκεί να φαίνεται ότι περνάμε καλά.
