Του ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Πριν από λίγο καιρό, φίλοι αναγνώστες, άρχισε η νέα σχολική χρονιά για τα παιδιά μας. Με πολλές δυσκολίες ξεκίνησε το σπουδαίο για μας έργο, που αποσκοπεί στη μετάδοση γνώσεων στα παιδιά μας και στη δημιουργία προσωπικοτήτων με ανθρωπιά και ήθος.
Είναι πολύ δύσκολο το έργο των εκπαιδευτικών μας. Στις μέρες μας έγινε ακόμη δυσκολότερο. Οι καλοί εκπαιδευτικοί μας στις κατ΄ιδίαν συζητήσεις υπογραμμίζουν και την αδιαφορία αρκετών γονέων και την παγερή στάση του αρμόδιου Υπουργείου για τα προβλήματα της παιδείας που κατάντησε αποστεωμένη και άνευρη, γι’ αυτό και επικίνδυνη.
Τρέμει η ψυχή μας για το απώτερο, αλλά για το εγγύς μέλλον του τόπου μας. Βλέπουμε μικρά παιδιά, τα παιδιά τα δικά μας και αναρωτιόμαστε σε τι σχολεία θα μορφωθούν και ποια κοινωνία θα ζήσουν.
Βλέπουμε παιδιά, αγόρια και κορίτσια, με όμορφη και χαρούμενη όψη, με ενθουσιασμό και όρεξη να μάθουν γράμματα, να ανέβουν όλες στις κλίμακες της εκπαίδευσης, να πάρουν απολυτήρια και άλλες περγαμηνές για να σταδιοδρομήσουν άριστα.
Και ξαφνικά αυτά τα παιδιά μένουν καταμεσής του δρόμου. Απογοητεύονται και αποθαρρύνονται. Βλέπουν το μέλλον τους ζοφερό, γιατί δεν υπάρχει «μοίρα στον ήλιο» για αυτά, έστω και αν έχουν εξασφαλίσει όλες τις προϋποθέσεις.
Αν αυτά τα παιδιά έχουν αποκτήσει παιδεία, που σημαίνει ψυχική καλλιέργεια, ήθος, καλοσύνη και αγάπη, προσωπικά δεν τα φοβούμαι, γιατί θα ζήσουν και θα βρουν τον δρόμο τους και τον τρόπο για να ξεπεράσουν τις δυσκολίες. Αν όμως έχουν αποκτήσει μία τυπική μόρφωση, που έχει σχέση μόνο με το πλήθος των γνώσεων, τότε τρέμω κυριολεκτικά για το μέλλον του τόπου μας και της κοινωνίας γενικά. Θα γίνουν
μεμψίμοιροι, δύστρωπα, φθονερά απέναντι στους συνομιλικούς τους, οι οποίοι ενδεχομένως κατάφεραν κάτι περισσότερο, θα γίνουν αντικοινωνικά, έτοιμα να ανατρέψουν ό,τι συναντήσουν μπροστά τους.
Πριν φτάσουμε σε αυτές τις στιγμές, που τις τρέμει ο λογισμός μας, ας κάνουμε αγαπητοί μου γονείς ό,τι μπορούμε. Να δουλέψουμε και με συνθήκες αντίξοες στις καρδιάς των παιδιών μας για να τους εξασφαλίσουμε το μέλλον σε στιγμές δύσκολες και επικίνδυνες. Ας βοηθήσουμε αυτά τα παιδιά για να γίνουν όχι μόνο «καλοί κ΄ αγαθοί», όπως ήταν η επιδίωξη των ανεπανάληπτων προγόνων μας, αλλά ακόμη κάτι πιο πάνω, δηλαδή να γίνουν πνευματικοί άνθρωποι με μια κατά θεόν καλλιέργεια, που θα τα βοηθήσει να γίνουν άνθρωποι με αισθήματα και στολισμένοι με την εφευρετική αγάπη που «πάντα στέγει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει και ουδέποτε εκπίπτει».
Διαβάστε, φίλοι, αναγνώστες με προσοχή ένα τμήμα μιας επιστολής που έγραψε κρατούμενος στο στρατόπεδο του Νταχάου όταν απελευθερώθηκε και έχει δημοσιευθεί σε περιοδικά και η οποία διαβαζόταν κάθε φορά που συνεδρίαζαν οι εκπαιδευτικοί της ειδικής αγωγής σε ένα συνέδριο της Ιουαλίας.
«Βγήκα ζωντανός από το στρατόπεδο συγκέντρωσης. Τα μάτια μου είδαν πράγματα που δεν θα έπρεπε να τα δει ανθρώπινο μάτι.
Είδα θαλάμους αερίων που κατασκευάστηκαν από καλά εκπαιδευμένους μηχανικούς.
Είδα παιδιά να φαρμακώνονται από άριστα εκπαιδευμένους γιατρούς.
Είδα βρέφη να θανατώνονται από καλά καταρτισμένες νοσοκόμες.
Είδα γυναίκες και μωρό να δολοφονούνται και να ρίχνονται στην πυρά από αποφοίτους πανεπιστημίου.
Αυτά είδα και γι’ αυτό είμαι δύσπιστος απέναντι στην εκπαίδευση.
Τώρα πια, ένα ζητώ από τους εκπαιδευτικούς. Να βοηθήσουν τους μαθητές τους να γίνουν άνθρωποι. Η προσπάθεια των εκπαιδευτικών δεν επιτρέπεται να έχουν ποτέ ως αποτέλεσμα εκπαιδευμένα τέρατα, ψυχοπαθείς με διπλώματα, σπουδαγμένους Άιχμαν.
Αξία έχουν η ανάγνωση, η γραφή, η αριθμητική και η άλλη επιστημονική κατάρτιση μόνο όταν συμβάλλουν στο να γίνουν τα παιδιά άνθρωποι.
Ενώνω και εγώ τη φωνή μου, φίλοι αναγνώστες, με τη φωνή εκείνου του ανθρώπου που έγραψε αυτή τη γεμάτη αλήθεια επιστολή και θέλω να παρακαλώ όλους τους γονείς να βοηθήσουν τα παιδιά μας να γίνουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
Υ.Γ. Άιχμαν, Αδόλφος: Γερμανός πολιτικός, εγκληματίας πολέμου. (Λίντς, Αυστρίας, 1906. Φυλακές Ράμλεχ, παρά, το Τελ Αβίβ, Ισραήλ, 1962). Εξετελέσθη το Μάιο, 1962.
